• Fred van der Wal heeft geen relaties met collegas en zegt: “Je schrijft en schildert òf je hebt vrienden!”

    20 juli 2017

    Fred van der Wal heeft geen relaties met collegas en zegt: “Je schrijft en schildert òf je hebt vrienden!”

    De uit Amsterdam afkomstige Fred van der  Wal (1942) is vanaf het begin van zijn carrière de eerste onder zijns gelijken,de groep  aan het realisme verwante collegas, die vanaf de zestiger jaren van de vorige eeuw welbewust niet bij een door de overheid cq. museumwereld  gedicteerde modieuze avant-garde wilden horen.

    Hij begon als  schilder en tekenaar door te werken in een eigentijdse vormentaal,  een typerende Europese variant van de Amerikaanse Pop Art met surrealistische invloeden. Zijn werk werd de eerste jaren niet geaccepteerd door de galerie en museum wereld. Lidmaatschap van een kunstenaarsvereniging was tot 1972 onmogelijk. Tegenwerking van collegas, galeries en subsidie regelingen deden de van der Wals besluiten in 1978 Amsterdam te verlaten om zich in het Noorden des lands te vestigen. Dankzij een docentschap van zijn echtgenote was de kunstenaar niet langer afhankelijk van kunst commissies en galerie directies. In Groningen en Friesland werd het werk van hem vanaf 1976 geboycot en was exposeren onmogelijk. Invitaties van galeries in de VS (Los Angeles, San Francisco en New York) , Engeland (Londen), Frankrijk (Parijs), België (Antwerpen), Duitsland (Berlijn) en Oostenrijk (Wenen)  beantwoordde de kunstenaar nimmer. Fred van der Wal heeft geen relaties met collegas en zegt: “Je schrijft en schildert òf je hebt vrienden!”

    De Amsterdamse Galerie Mokum, waar Fred van der Wal van 1967 -1974 als vaste exposant aan verbonden was,  gaf zijn werk niet de mogelijkheden en erkenning die hem als uniek talent toe kwam. Na 1974 weigerde de nieuwe directies van de galerie het werk van Fred van der Wal te exposeren. Fred van der Wal zou geen politieke of religieuze standpunten in zijn werk in nemen . Zodra de politiek of religie via de achterdeur de kunst in komt gaat de kunst verloren was zijn standpunt.

    De zogenaaamde ‘vooruitstrevende’, uit eigenbelang doorgaans politiek extreem- linkse kunstenaars, werden geacht na de tweede wereldoorlog in maatschappelijk opzicht stelling te nemen, schijnbaar artistieke en disciplinaire grenzen te slechten, zoals binnen kunstacademies door talentloze docenten en de publiciteit zoekende directies verplicht werd gesteld. Fred van der Wal weigerde zich echter aan te passen aan de dictatuur van de pseudo-modernistische dictaten, maar ook aan de gangbare kitsch van het realisme zoals door Galerie Mokumuit commerciële motieven gepropageerd. De kunstenaar noemt die richteing ‘de potjes en pannetjes fabriek’, refererend aaan de eindeloze stroom schilderijen van kommetjes met eitjes, druiven, appelen, peren, aardbeien en de namaak 17- e eeuwse stillevens en kerkinterieurs.

    Kunst is geen politiek of religie en pas kunst als er kunst op staat.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 43 keer bekeken

  • Zomer 1965. Ik ben 22 jaar oud

    20 juli 2014

    Het is zomer 1965. Ik ben 22 jaar oud en het is gotzijdank net uit met de stijl gereformeerde Els. Blij dat ik van haar verlost ben. Een nieuwe lente, een nieuw leven. Een trauma zal ik er niet van over houden, daar was ze te bekrompen voor. Vrijheid blijheid! Ik ben geen tiepe om in wrok en bitterheid om te zien, dan kun je wel aan de gang blijven. Lang leve de lol schenk nog een keer in is altijd mijn levensmotto geweest en met een glas Sancerre in de hand kom je door het hele land. Niet van dat benauwde.

     

    “Met jou kun je een wereldreis maken,” zei mij onlangs nog de Meedogenloos Mooie Muze Super zoenvis Isis Nedloni en zo is het ook. Wat veertig jaar geleden geweest is, dat is geweest en niet te veel daar verder over sijken is altijd mijn devies geweest. Trek lering uit wat je is overkomen en zorg er voor dat het je geen tweede keer over komt. Het zal wel zijn zin hebben ge had op de een of andere manier. Net zoals Zoenvis Isis altijd heel nuch ter op puur Nietzschiaanse wijze zegt: waar ik niet aan dood ga, maakt me sterker. Zoenvis behoort met haar lange vinnen tot een sterke vissensoort van het zout water tiepe, geen zoet- of brak water tiepe.

     

    En weer schoot mij van de weeromstuit die geweldige song te binnen: I wanna be a salty dog! Ik houd van zoute en sterk gekruide spijzen. Veel knoflook ook. Het is maar dat U het weet als U Zoenvis en mij te eten vraagt als we even langs Literaturo gaan voor een long drink want lang zal het duren, lang moet het duren. En we blijven natuurlijk zitten tot we een vorkje mee kunnen prik ken voor we naar het pension terug gaan.

    U kent mijn daaglijkse menu als ik hier alleen zit in de Bourgogne; oplossoepje van 175 ml., balletje gehakt, frieten met mayonaise, boontjes, schaaltje appelmoes. Voer voor masochisten? Hou toch op! Okee, een beetje pijn bij de sex is fijn, een mens heeft zijn/haar...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1017 keer bekeken

  • Ik ben een getourmenteerde kunstartiest!

    20 juli 2014

    “IK BEN GELUKKIG EEN SOMBER OGENDE GETOURMENTEERDE KUNSTENAAR!”

    Het aanvankelijk moeizame gesprek met de getourmenteerde kunstenaar is zeer fragmentaries. Moei lijk komt hij als misantroop uit zijn woorden, die hij als het ware zijn strot uit moet wringen. Alleen in zijn werk kan hij leven, beweert hij. Waar hebben wij d at meer gehoord? Hij munt voor namelijk uit in stilzwijgen, hetgeen een geheel nieuwe dimensie aan het genre vraaggesprek geeft, dat om deze reden nogal eenzijdig verloopt. Wel wil hij kwijt dat hij de vorige avond in Les Maquis bij de Haarlemmers Wim en Anneke van G. toch net wat te veel heeft gedronken, maar de saté, de kip en de verdere vlees waren op de barbecue er niet om logen, als wij het uitzicht over de goud kleurige velden van uit de ach tertuin niet vergeten hetgeen ronduit aangenaam was en dat hij als artiest–last but not least- al te on smakelijke confidenties op seksjuweel gebied al weer heeft kun nen onderdrukken, want hij is bepaaldelijk geen sexuel obsedé zoals de bejaarde New Yorkse kunstschilder Sidney Klein, die hem vast en zeker al lang niet meer omhoog kan krijgen en ondanks al zijn fysieke makkes toch uit munt in buiten gewoon vieze praatjes. Neen, aan bekentenisproza van deze aard heeft de befaamde kunstenaar sinds kort geen enkele behoefte meer. Niet dat hij zich schaamt voor zijn jaren aan de kweekschool voor onderwijzers te Bloemendaal, maar veel op geleverd heeft het allemaal niet, behalve een diploma waar hij nooit gebruik van zou maken en drie jaar lang een buitengewoon gepassioneerde, veel eisende, dominante, al te vrijgrage, goed gebek te, gehaaide vriendin, die er geen genoeg van kon krijgen in een duinpannetje naast de uitkijktoren op het Kopje. Alhoewel…toen die augustus avond onder de stralende sterrenhemel van Frankrijk de geheime bezoekjes van een gehuwde collega van de gastheer aan de nachtelijke homoseksjuwe len populatie rond het standbeeld van de grote Hildebrand in de Haarlemmerhout in het gezelschap uitgebreid ter sprake kwamen werd hij in gedachten toch heel even terug gevoerd naar de vroege sixties van het Haarlemse Sodom en Gonorrhoe toen hij nog jong, slank, lenig, bruinverbrand met lang goudblond haar, achterna werd gelopen door onafzienbare colonnes vrijgevochten, uiterst on tuchtige mannen en vrouwen, overborrelend van neuk drang in hunne tegennatuurlijke bronst, die bij het passeren snuivend en gnuivend verhit zijn geur op sno ven. Al hinnekend. Het leek de Alles Kits O.K Corral uit Black Beauty wel. Als paarden de stal ruik en…dan klepperen ze voort met de oogkleppen op tot aan den einder. Het witte flesje Old Spice met rode opdruk deed sowieso wonde ren van boven en van onderen. Body language deed de rest. Fred van der wal was niet sterk, hij rook sterk. Soms wel eens naar Boldoot. En toch liep hij overdag in het volle, ontmaskerende zon licht in het Bloemendaalse bos niet loeiend van geilheid rond in zijn strakke, roze broek hetzij heup wiegend en schuddend met de billen rond in het Kennemer struweel om met klokkende geluiden de overbekende homo roep te kwinkeleren. Waarom niet? Omdat hij dat niet nodig had. Doch Gij ge heel anders, als de duisternis was ingevallen. Hoe hij daar in het half duister na tienen als hij de niets vermoe dende Els had weg gebracht achter op de fiets, toch nog vijfenzeventig kilo schoon aan de haak als ik haar pumps, gelijk een paar wedstrijdkanos aan heur voeten en de loodzware varkenslederen schoudertas plus haar hoornen bril er niet bij op tel, want dat overtreft de honderd kilo met gemak, zwoegend tegen de wind in op het zwart gelakte Fongers rijwiel, met pijn in de ballen, op weg naar het station in Haarlem na een urenlange, uitputtende vrijpartij waar het meisje zo’n behoefte aan had, die middag in een duinpan bij het Kopje of aan de voet van de vuurtoren te Vlieland, eenzaam, maar niet alleen, een uur later, zo tegen elf uur des avonds, ondanks het hetero seksjuwelen treffen van die dag, gelardeerd met een half dozijn orgasmes, ontspannen heupwieg end flanerend op gouden muilen en het hippe overhemd met de kleurige Paisley motieven voor het gemak uitnodigend open tot op de navel. Tast toe. Het snoepje van de week is d’r weer, gonsde het door het bos. Altijd weer even handig zo’n open hemd voor een manlijk ingestelde gespreks partner in het duis ter mits men er geen doekjes om wond, want in oeverloos geluld als intro op wat onver mijdelijk zou volgen had hij zelden zin. En laat hij zich nou als zestiger sinds enkele jaren in deze nieuwe eeuw parfumeren met het dure merk Opium. ‘Een zwaar parfum voor mannen zoals U en ik”, meende de verkoper in Leeuwarden hij en gaf een veel zeggende knipoog. En hem aan raadde een volgende keer een flacon Grey Flannel aan te schaffen bij een bezoek aan Amsterdam, het Sodom en Gonorrhoe van het Noorden. De hem door de Groningse fotograaf R. toegedichte arro gantie en agressiviteit, zo blijkt al na een klein half uurtje, bestaat in het geheel niet. Dat moet een enorme vergissing zijn van deze provinciale zegsman. Kwaadsprekerij van een stel Groningse cultu rele ontbijtkoeken. Hij zegt zelfs een buitengewoon bedeesd man te zijn en dat de vrouw in al heur gestrengheid overheersend de baas in huis is waar hij zich overigens met liefde bij neer legt. Niet dat hij ook maar iets met deze me dedeling bedoelt, maar voor de zekerheid en om duidelijkheid te scheppen. De verhoudingen moeten nu maar eens in alle openheid worden vast ge legd. Slechts een nadrukkelijke vorm van zijn zelfbe wustzijn wil nogal eens een niet al te ruim bemeten Hollands e huiskamer vullen als de fles niet meer gevuld is, ja, dan wil hij nog wel eens lastig en rumoerig worden, veeleisend ook en verandert zijn zoetgevooisd stemgeluid in bars gebas en stamp voeten, maar is dat zijn schuld als hij met zijn kalvinistiese klauwen wild in het rond gaat molen wieken? Welnee! Dat ligt allemaal aan de slijter en aan zijn eigen habit. Over de grote dorst en de bodem loze put. De tandeloze tijd van Sisyfus met het emmertje de berg op en neer. Als dat geen metafoor is voor het kunstenaarschap weet hij het ook niet meer. Dat schiet niet op. There’s a hole in my bucket. Beter dan omgekeerd. En hoe het tij tegen had toen het plestik boterhammenzakje nog niet was uitgevonden, zodat hij die niet om zijn schoen en kon binden als waterkering wanneer er weer eens vuist grote gaten in de zolen zaten, want wie geen cent te makken heeft in het begin van zijn kunstenaarsloopbaan zal zich geen nieuwe zolen onder zijn hoeven aan laten gieten. Wij tasten elkaar in figuurlijk opzicht en heel formeel voorzichtig af en vinden elkaar in onze waardering voor de boekenrubriek van Martin Ros. Mogen wij ook even? En heeft de beminnelijke Marlou Witzel te Haarlem hem niet het web adres van deze boekbespreker attent door gemaild? De kunstschilder blijkt ver der merkwaardig genoeg zeer op vormen gesteld blijkt al spoedig en res pecteert ieders privacy. Tenminste voor drie minuten, langer niet, want alles heeft zijn grenzen. Hetgeen wij al eerder vernamen van de Rotterdamse R. met wie de artiest sinds maanden gebrouilleerd is en waar mee het nooit meer goed zal komen. Zeker weten, want vetes zijn er toevallig niet voor om bij te leggen en meningsverschillen dienen gekoesterd te worden tot de dood er op volgt. Nee, niet met R.’s vrouw Henrët, die onder ons gezegd nog steeds een lekkere kop heeft als zij op meisjesach tige wijze een band in het haar draagt plus een aardig frontbalcon en laatst nog in een groot gezel schap tijdens een lange wandeling bij een brug over een rivier op puur artistieke wijze zich onge geneerd ontkleedde vanwege de soms tropiese temperaturen in de Bour gogne om in opperste vrij making zwierig haar beha met een knal de lucht te gooien en hoe het dure kle dingstuk van het merk Lejaby toen door een mini tornado werd meegevoerd gelijk een duo parachute op de vleuge len van de wind over de brugleuning met een sierlijke pisboog de snelle vliet in plonsde en weg dreef. ‘Daar gaan je centen, gotdome!’ moet zij gezegd hebben met heur handen ineengeslagen. En hoe vele kilometers verder het intieme kledingstuk door Fred van der Wal, die toevallig net in zijn groene, rubberen lies laarzen midden in de stroom stond te vissen op snoekbaars in het canal late raal, aan de glas fiber hengel werd geslagen en na een gevecht van een half uur met het weerbarst ige stukje textiel werd ‘t binnen gehaald, in de vis emmer geworpen en als trofee nu in het atelier van de schilder hangt te dro gen. Nee, deze keer heeft hij het niet zelf aan getrokken. Lingerie van zijn kennissen is terra incognita en als zodanig verboden gebied. We kunnen niet alles hebben. Het bleek zijn maat niet en het kleding stuk was nog klam. Hij gaat nog altijd voor 84 dubbel D cup en knalde laatst nog uit een dure beha van zijn vrouw, die daar niet blij mee was. Dat zal hem geen tweede keer gebeuren! Zulke voorvallen geven toch zo’n hilariteit in huis tijdens de polonaise met gevoels genoten, dat we regelmatig huilend van het lachen in mal kanders armen vallen…om het daarna af te drinken.

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 959 keer bekeken

  • In Friesland ben ik niet beroemd, maar berucht!

    20 juli 2014

    Fred is in Friesland niet alleen een roemruchte kunstenaar, maar ook een nachtmerrie voor veel brave tekenleraren met een hobby in schilderen op zolder van de nieuwbouwrijtjeswoning, mis schien is hij wel een cultfenomeen, alhoewel drs. Huub Mous van de Friesche Kultuurkamer hem de Pietje Bell van het stel noemt en de jongen met de grootste bek. Zeker is dat Fred van der Wal geen kut fenomeen is want daar waakt hij voor alsof een hellehond de geheime opening der vrouwen beschermt.

    Tentoonstellingsorganisator Harald Klinkenberg noemde hem in 2006 in een email “nog steeds de bontste hond van Friesland”.

    Een kwalificatie waar Fred niet weinig trots op is. Als lieveling van het niet te evenaren fenomeen Isis Nedloni mag hij zich verheugen in een nog immer aanzwellende reeks koosnamen, waaronder: Taal beest en Genotschapsgenie maar ook Chocoprinz of Darteldarling.

    Tegenstanders versleten hem, na exposeren van zijn omstreden SM tekeningen en schilderijen in 1981, onder andere voor de duivel zelf, voor een kinderverkrachter, seksjuweel sadist, vrouwenha ter, SS-er geheime homoseksjuweel en lustmoordenaar.

    Intimi als Isis Nedloni daarentegen worden niet moe te benadrukken hoe zachtaardig hij is.

    Een anonieme collega en vriend verklaarde onlangs: “Hij is de man die ik mijn kinderen in bad zou laten doen want ik weet zeker dat hij ze net zo lang onder water houdt tot ze verdronken zijn en dat zou mij reuze goed uit komen! Ik lig namelijk in scheiding en er is geen betere manier om mijn ex eens duidelijk met haar neus op de feiten te drukken. Wat maakt het uit? Er zijn genoeg kinde ren op aarde. Ze geven alleen maar geluidsoverlast en een stukje extra milieu vervuiling! Voed je varkens dan krijg je spek, voed je kinderen dan krijg je drek!

     

    Ook nogal wat collegas vinden Fred innemend, getuige hun interviews waarin ze steevast dezelfde conclusie trekken: kwamen ze binnen in de kopijgerichte verwachting een extreme sadomasochist te treffen met een bleek, van haat vertrokken gelaat, een persoon, wiens muren behangen zijn met leren riemen, zwepen, spreidstokken en andere martelwerktuigen, valt het vies tegen. Hij draagt ook “ let op! “ Donald Duck sokken en vaak nylons, jarretel gordel, tangaslipje, bustehouder en zij den dameshemdje.

    “Dat voelt zo goed op de huid! Om die reden alleen al draag ik graag lingerie! En de leren prikkel beha, de met loden gewichten verzwaarde cockring, de buttplug, de tepelklemmen, de leren kop klem, het riementuigje en de fel gekleurde mondbal zijn mij ook op het lijf geschreven maar ik kan nieta lles tegelijk over elkaar trekken, dan kan ik de tram niet meer in en ben dan net een Michelin mannetje!” zegt hij.

     

    De literair geschoolde lezer, die weet dat de schrijver niet hoeft samen te vallen met zijn onder werp, zal daar niet van opkijken. Maar voor veel anderen is het kennelijk nog steeds een nieuw in zicht. In Friesland zijn de gepensioneerde tekenleraren nog steeds erg bang voor de bizarre kunste naar. Galeriehouders rond Heerenveen noemen hem a-professioneel en crimineel omdat hij weigert naar de pijpen van een aantal kapitaal krachtige patsers te dansen. Soms weigert hij zelfs een tekening te verkopen als de koper hem niet zint.

    Nog wat common knowledge: voor een heldere uiteenzetting van de politieke toestand in de wereld be treffende Israël of het midden Oosten moet je bij Fred liever niet aankloppen. Dat ondervond weer een andere journalist, die beleefd informeerde naar zijn standpunt over de net uitgebroken Irakoorlog.

    Om van die bef snor Saddam Hoessein af te komen, prima idee. Om het Iraakse volk te bevrijden, ook uitstekend. Om de Westerse oliebelangen veilig te stellen, nog beter. Om de dreiging voor Israël weg te nemen; fantastisch! Als we nu ook nog Balkenende zouden kunnnen uitvlakken of iets zouden kunnen doen aan het CDA, D’66 en de VVD ben ik helemaal gelukkig als SP stemmer.

    Dat is dan nog alleen een verbaal macaber machtsspelletje waar hij zo sterk in is, maar dat hij dichte mist schept rondom zijn persoonlijk leven en zijn twijfelachtige seksjuwelen identiteit, heeft een reden. Te veel informatie zou de interpretatie van zijn werk een bepaalde richting op kunnen sturen en daarmee beperken, vreest hij als die Arnhemmers echt achter zijn ware motivatie komen.

    Zo vermijdt hij het onderwerp van zijn seksuele voorkeur altijd angstvallig. Op de vraag of hij hetero-, homo- of biseksueel is, sadist of masochist, geeft hij regelmatig tegenstrijdig commentaar. Dat zijn personages stuk voor stuk een mistige seksuele identiteit hebben, is het enige dat er vol gens hem toe doet. Hij wil alle opties open houden in het leven.

     

    Gevolg van Freds mysterieuze gedoe is wel dat wanneer er dan een scheutje informatie loskomt, de Arnhemse kunstsien meteen in rep en roer raakt. Zo zit hij regelmatig in een limousine, samen met collega-schrijver Isis Nedloni te brainstormen of scrabble te spelen waarbij hij steeds weer de dub bele woordwaarde mist en Isis wint op alle fronten. Overnachten daar zelfs soms in een verlaten gebied bij een verlaten pannenkoekenhuis als het te laat wordt om naar huis terug te gaan. Een zandverstuiving. Gezellige boel daar met zijn tweetjes als ze schaterend van het lachen beginnen zand te verstuiven, ze zijn dan meestal stomdronken en/of...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1018 keer bekeken

  • Een rode draad

    20 juli 2014

    Helaas krijgen weinigen in de vroege jeugd een teken van omhoog welke kant het met hem of haar op moet later. Later? En als er nou eens geen later komt, vroeg ik mij al vroeg in mijn leven af. Als kind van acht,negen jaar joeg de dood mij grote angst aan,vooral na het lezen van enkele spiritis tische verhandelingen, die geen kind gerust stelden. Wenken van de allerhoogste of geheimzinnige boodschappers vanuit het ongeziene hebben mij nooit bereikt en ik twijfel ten sterkste aan de mogelijkheid dat het ge beurt,in tegenstelling tot goedgelovige aanhangers van de evangelische omroep,die de kijker poogt wijs te maken via wijsneuzen als Henk Binnendijk, Feike ter Velde of Otto de Bruyne,dat zij de blauwdrukken voor een ieders bestaan en de oplossing voor elk probleem in de binnen zak van hun kekke konfektiepakken met zich mee dragen. Randdebiele zeverende vrouw tjes die onbegrijpelijke profetieën uiten tijdens ere diensten van sommige halleluja kerken ergeren mij niet weinig! Pas veel later is er in sommige levens een rode draad te vinden, maar het gros van de medemensen wordt gestuurd door al of niet gelukkig toeval,invallen, onnaspeur bare raadselachtige stuur processen, dwang gedachten, terloopse obsessies of voorbij gaande, vluchtige passies. De door psycho analisten hoog geachte inlegkunde van verklaringen achteraf is het omstreden domein van de psychia ters en totaal niet voor mij wegggelegd. Bovendien geloof ik er helemaal niets van. Nonsens predikers als Jung die over de synchroniciteit van non-causale verbanden schreef zijn terecht door moderne mensweten schappers naar de geduldige, eeuwig durende prulle mand-lullemand van het uitgestrekte rijk der fabelen verwezen. Een bodemloos vat van Sysifus waar heel veel in past voor de druppel de emmer doet overlopen.

    Het eerste schilderij dat diepe indruk op mij maakte als elfjarige was een havengezicht van Paul Signac dat in 1953 in de hal van het Stedelijk Museum hing.Thuis gekomen vertelde ik enthou siast over het schilderij aan mijn tante en oma die zeker wisten dat in het Stedelijk Museum alleen rom mel hing. Van Signac hadden ze nooit gehoord. Niet altijd ging museum bezoek mij in mijn kouwe kleren zitten.Wekelijks maakte de zesde klas een verplichte excursie naar het Rijksmuseum en tij dens de behandeling van het gruwelijke schilderij De onthoofding van Petrus kreeg ik mijn eerste en voorlopig niet de laatste migraine aanval en moest snel naar huis.

     

    Voor het eerst zag ik jaren later tot mijn stomme verbazing (alhoewel ik zelf de kopij had ingele verd) mijn eerste, aarzelende pogingen tot proza en powezie in drukletters in de schoolkrant van de Da Costakweekschool te Bloemendaal in 1963 verschijnen. Tijdens een werkweek had ik een somber, door het existentialisme beínvloed, modern, dus niet rijmend gedicht geschreven en later stuurde ik nog wel eens powetische gedachten naar de redaktie van de schoolkrant, die ze prompt afdrukte, waarschijnlijk meer geïmponeerd door mijn zwijgzaamheid die uit verlegenheid voortkwam en mijn schouder lange, as blonde haar, dat in schoolmeesters kringen van begin jaren zestig tot de uitzondering en behoorde,dan door de kwaliteiten van de kopij,vermoed ik. In ieder geval werd het gelezen door de hele school. De beide redakteuren van het door de direktie gecensureerde schoolblaadje De Koepel, klasgenootjes Burny B. maakte jaren later furore als Ko de Boswachter in een AVRO kinderprogramma en Broer Ko nijn Bernard N. verdween in het vullisvat van het vader landse welzijnswerkers circuit. Opgeruimd staat netjes! Ik typte het met twee vingers moeizaam op een Olympia schrijfmachine die ik leende van mijn opa.

    Vol verwachtingen klopte mijn hart! Nieuwe uitdagingen lagen in het verschiet! Die onontgonnen wereld van kunsten en literatuur! Het artistieke en literaire plantsoen! Daar zouden de kunstkerst bomen vast en zeker tot ver in de hemel groeien! Oneindig veel spannender dan een saai, uitzichts loos schoolmeesters bestaan. Romantiek alom!Ik begon met de moed der wanhoop slechte, abstrak te schilderijen te maken met varkensharen kwasten en goedkope verf waarmee ik enige indruk maakte op sommige vrouwelijke leerlingen en dat was nu net de bedoeling.Ik had de meesters truuk die generaties kunst enaars voor mij al lang kenden, ontdekt.

    Grootmoedig schonk ik mijn konterfeitsels met royale gebaren, een Haarlemse, ongewassen bohé mien waardig, voor zover die ooit bestonden in het duffe, ingeslapen ambtenarenstadje, aan Els, Coby, Frieda, Aletta en zelfs aan de ouders van de zwartharige, sensuele,voluptueuze Monique. Doeken van mijn hand die ze in het gunstigste geval boven hun bed hingen. Els vroeg er zelfs mijn wollen das bij die ze mee naar bed nam, om ook ‘s nachts, bij wijze van voorschot op de huwelijks nacht, voortdurend aan mij herinnerd te worden. Ze heeft die das nooit terug gegeven, zodat ik maar een andere kocht. Of ze nu nog met die das naar bed gaat zou ik haar echtgenoot, een grif fermeerde, moeilijk lerende droogkloot, de plaatselijke dorpsschoolmeester te Zuidwolde, die toch nog bij gebrek aan beter hoofdmeester is geworden ondanks de prognoses van zijn leermeesters en ook zijn vrouw die een hard hoofd in zijn verstandelijke vermogens had, toch eens mondeling of schriftelijk moeten vragen.

    Meestal hing een schilderij van mijn hand boven de sponde van een vriendin, zo lang de liefdes relatie duurde. Soms duurde dat niet al te lang. Els gaf het schilderij na het beeïndigen van de relatie moeiteloos en onverschillig weg aan haar zusje Ineke. Coby bezorgde me het doek dertig jaar later terug met een gat er in. Het had negentwintig en een half jaar op zolder gestaan. Het was misschien wel het beste bewijs dat ik nooit voor wonderkind of jeugdgenie in de wieg was gelegd en vooral het sluitende bewijs dat het pad van de abstrakte kunst een dwaalweg is. Mijn eerste tentoonstelling, begin 1966,had ik in het kunstenaarscentrum De Ark in Haarlem en de schoolkrant,onder leiding van Burny B.B. schreef een van jaloezie ronkende vernietigende recensie. Jaren later sprak ik mijn intelligente studiegenoot Ben S., die toen al lang lektor was in de pedago gische wetenschappen te Utrecht, die er nog schande van sprak. Ik haalde mijn schouders er over op en besloot als tegen prestatie van deeelname aan aktiviteiten voor de jaarlijkse school avond waar ik al lang vantevoren op de aankondiging stond om gedichten van eigen hand voor te lezen maar af te zien.

     

    Nooit hebben de denigrerende opmerk ingen van mijn zo saaie,voorspelbare mede leerlingen of van de direkteur van de Da Costakweekschool,die zelfstandig niet eens zijn schoenveters kon knopen, dat moest zijn vrouw doen,mij kunnen ontmoedigen of mij van één van mijn voor nemens af kunnen brengen.Ik ken een kunstschilder (eigenlijk een illustrator) die in 1967 beweerde binnen tien jaar een kasteel in Frankrijk te bezitten.Tien jaar later na deze uitlating woonde hij nog op een door de gemeente toegewezen gesubsi deerde bovenwoning aan de Parnassusweg te Amsterdam en leef de zijn oninteressante leventje op kosten van de kunste naars bijstand.Ik kwam een enkele keer bij hem over huis en steeds weer vielen mij de de primerende kleuren op van het interieur. De mu ren waren bespannen met grauwe jute om een artistieke sfeer op te roepen en de vullisbak,die uitpuilde van de lege jeneverflessen,want de artiest was een notoire gebruiker, stond in een hoek van de kamer en werd gebruikt als stoel wanneer er meer dan vier mensen aanwezig waren,net als op zijn vorige adres in de Peper straat boven een Turks gastarbeiderskafee.Het artistieke echtpaar bezat slechts vier wrakke kaffee stoelen,van het Thonetmodel,voor een krats op het Waterlooplein op de kop getikt.De surrealistiese schilder C. v. G. voorspelde in een van zijn weinige optimistiese buien dat hij als vijfentwin tigjarige veelbelovende kunstschilder binnen tien jaar miljonair zou zijn.Zijn belofte als veelbelovend schilder heeft hij nooit kunnen inlossen.Als voorschot op die toe komst reed hij als vast rond in een zesdehands Jaguar E-type,die niet vooruit te branden viel. De elektriese ramen werkten feilloos, maar dat was ook alles. Dertig jaar later zat hij nog in de bij stand, zoals het gros van de volgens eigen zeggen, zo geniaal begaafde en aan doenlijk gevoelige, wereldverbeterende kollegaatjes,die het liefst andermans ruiten ingooi den of met een dronken kop op tafel gaan dansen,hun lul uit de ranzige gulp haalden en luidkeels verkondigden dat ze een por tie verse kunstzinnige kroketten als laatste artistiek e schepping in de aanbieding hadden.

    Het snoepje van de week was een aanbod dat in de al lang failliete winkels van de firma de Gruyter nu definitief al lang tot het verleden behoort!

    Misschien is het voor een eigentijdse kunstenaar wel een ongeluk om, zoals Fred van der Wal, met een grote dosis aan realiteitszin en intelligentie op de wereld te komen.Wie zal het zeggen!

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 886 keer bekeken

  • Otobiografies 20 nov. 1985

    20 juli 2014

    Woensdag 20 nov. 1985.

    Bij de Atheneum boekhandel koop ik de pocket “One writers beginnings”van Eudora Welty.Verkoopster Petra pakt het boekje voor me in.Ik loop langs de grachten naar de Runstraat en koop een paar Punkkaarten voor Misja.De Munttoren was tot in de wijde omtrek afgezet door de politie en brandweer in verband met een brand on der de Munttoren waar een groot aantal gasflessen lag opgeslagen.Om 12.45 belt Ina uitgebreid naar de galerie.

    .

    X. belt op dat ze even langs komt,want ze heeft gehoord dat ik een tentoonstelling heb.Als ze Arti binnen komt herken ik haar niet meteen,want ze is erg veranderd.Zij herkent mij wel.Het is meer dan achttien jaar geleden dat ik haar voor het laatst zag.Ik bestel pils voor haar en ze praat,net als vroeger,honderd uit.Vooral over haar enige en grootste hobby:sex,sex en nog eens sex.Ik vraag me even af of ze wel helemaal normaal is,maar wat is normaal?Ze vertelt met kleur over de mannen die ze gehad heeft en over haar lesbiese ervaringen.De SM spelletjes met haar echtgenoot en zijn habit van onverbeterlijk hoerenlopen.Haar veertig jaar zijn haar aan te zien.Ze ziet er wat afgeleefd uit.Haar eens zo volle,ronde,soepele borsten zijn nu lege zakjes,volgens haar eigen zeggen.”Valt toch wel mee?”zeg ik om haar zelfspot te relativeren.Ik zal ze,als het zo uitkomt in een later stadium alsnog kunnen afkraken,schiet mij te binnen.Ze woont een paar huizen van haar ex-echtgenoot af.Sinds kort blijken ze apart te wonen aan de Lijn baansgracht.We lopen eerst even bij hem binnen en een voor mij onbegrijpelijke,geërgerde diskussie over een al of niet verdwenen sleutel ontspint zich.Op het eerste gezicht mag ik haar ex-echtgenoot,die een verslagen indruk maakt, wel en ik vraag me af hoe hij het al die jaren met haar heeft uitgehouden.We gaan naar een avondwinkel en nemen zes flessen Grolsch mee.Nauwelijks in haar armoedig gemeubileerde etagewoning binnen gekomen steekt ze een stick op.Ik bedank voor de eer als ze mij er een aanbiedt.Ze rookt vijf of zes sticks en wordt wat rustiger.Ze laat een grote doos met fotos zien,waarbij een paar mooie naaktfotos van haar,genomen in het Caraïbiese gebied.Hoeveel keren ben ik in Heemstede niet langs haar huis gelopen als ik met Els van de villa aan de van Oostzanenlaan naar Haarlem liep.”Daar gaat Fred weer met zijn vaste vriendin,”merkte X. dan altijd jaloers tegen haar moeder op,want ze had mij altijd al willen verschalken.Ze kon Els niet uitstaan. X. zit op de bank tegenover mij.Ik ga opzettelijk niet naast haar zitten om geen verwachtingen op het erotiese vlak te scheppen en verdere intieme komplikaties te voorkomen.Ik kijk naar de vele kleurenfotos in haar fotoboeken van jaren her.Een tijd die nooit meer zal terugkeren.Haar vergane gloriejaren,toen ze nog iedere man kon krijgen die ze wilde.Ze was een van de mooiste vrouwen die ik ooit gezien heb.Alles was bij haar van de juiste,ideale propor ties. Prachtige,schitterende,donkere ogen,gaaf gebit, lang, donkerbruin,golvend haar,volle lippen.Nu zijn haar tanden door het dwangmatig konstant met haar tanden knarsen kleiner geworden,haar lippen dunner.Enkele malen bekruipt een gevoel van medelijden mij.Wat is er nog over van deze,in fysiek opzicht, eens zo veel belovende, bloei ende,sprankelende jonge vrouw?Ze vertelt voor de zoveelste keer dat haar grootste talent is om mannen uit te zoeken die goed kunnen neuken. Ergernis en een toenemend gevoel van gêne bekrui pen me.”Hoeveel zijn het er de afgelopen vijf entwintig jaar geweest?”vraag ik met gemengde gevoelens,omdat ik die excessieve lust naar ongebreidelde sexualiteit niet al te aantrekkelijk en opwekkend vind.Ze haalt onverschillig haar schouders op.”Vijf en twintig jaar geleden was ik al lang de tel kwijt,”zegt ze.Ik sla er een slag naar en zeg:”Honderd vijf enzestig?”Ze weet het niet.”Misschien wel veel meer” geeft ze toe.Waarom weet ik niet maar ik heb tot twee keer toe de neiging om haar over haar sterk vermagerde schouders van haar gebogen rug en armen te aaien.Niet uit onbedwingbare wellust, maar als schamele troost,alsof dat haar weggeg ooide,willens en wetens door haar zelf verwoeste leven zal kunnen goed maken.Ik zeg haar dat,zonder ergens op uit te zijn.”Als je dat wilt,moet je dat doen,”moedigt ze me op onverschillige toon aan,maar de vanzelfsprekende aanmoediging doet mijn opwelling direkt verdwijnen en ik ben weer even gereserveerd en op kritiese afstand als tevoren.Meer dan achttien jaar geleden heeft ze me op een uiterst onprettige manier aan de kant gezet toen ik in financieel zeer penibele omstandigheden verkeerde.Ze haalt herinneringen aan die tijd met mij op.”Je kon toen nog geen zakje patates of een kop koffie kopen,zo arm was je en je was zo ondervoed en wanhopig dat je dank zij je te lage bloeddruk nauwelijks een stijve lul kon fokken.Nou,daar zat ik in die tijd op te wachten!Ik kon alle stijve lullen van heel Amsterdam op een presenteerblaadje krijgen in die tijd.Mijn moeder vond het trouwens geen stijl dat ik met je kapte.Ze had liever gezien dat ik met je verder was gegaan.Ze zag wel iets in je.Van je laatste gulden kocht je nog een kopje koffie voor me.Zo was je vroeger.”Het was allemaal waar,maar wat wil ze daar nu mee zeggen?Ik was zwaar ondervoed,kreeg twee boterhammen per dag van haar,waarvoor ik kilometers moest lopen naar het Scheepvaarthuis bij het Centraal Station en als ik terug was gelopen had ik weer honger.Ik vroeg haar wanhopig door de honger of ze niet nog een paar boterhammen extra voor ‘s avonds uit de bedrijfskantine kon meenemen,maar ze verdomde het.(Had je soms verwacht dat ik je die boterhammen nog achterna was komen brengen?).”Je moeder vond me toch een mietje?”zeg ik licht spottend.”Mijn moeder vond je helemaal geen mietje!Ze had graag gezien dt we ik met jou babies gemaakt had!”Ik zeg haar dat ze dat zelf een keer aan Y. heeft gezegd.”Ik heb helemaal nooit iets over jou aan Y. gezegd.Ik denk dat Y. niet kon hebben dat je met mij ging!”,zegt ze.Ik had in de tijd dat ik met haar ging niet eens genoeg geld om petroleum te kopen voor de kachel,zodat ik in februari zonder verwarming zat.Ondanks mijn zeer vermogende familie leed ik gebrek.X. is ,zelfs nu,na zoveel jaren,voornamelijk,zoals de meeste vrouwen,zelf voortdurend aan het woord,volkomen van zichzelf vervuld om de talloze tegenstrijdige gevoelens in haar zo breedvoerig en rijk geschakeerd mogelijk te verwoorden.Ze lijkt er een kunst van te maken haar gevoelens oneindig te definiëren en te schakeren.Elke keer heb ik daarvoor weer heel even bewondering,maar niet voor lang,omdat het me snel gaat vervelen die introspectie.Ik vraag me vaak af of de menselijke psyche niet meer op een moeras lijkt dan op een transparante zee vol parelduikers en verloren schatten.Er is nog steeds,net als vroeger,geen enkele ruimte voor mijn mededelingen van welke aard dan ook,dat is me wel gauw duidelijk.Ik houd er niet van terrein op wie dan ook te moeten bevechten.Ik dien hier alleen als een klankbord.Het kost me moeite om het langer dan een uur aan te horen en een zinnig weerwoord te blijven geven.Een zekere vermoeidheid en onver schilligheid van mijn kant overvalt me dan al gauw.Waarschijnlijk heb ik wat minder uithou dingsvermogen en interesse in haar om het verslag van het sexuele leven van een los geslagen dame aan te horen dan de gemiddelde man waar zij mee in aanraking komt.Schriftsteller Paulus is een verstandig man geweest dat hij vrouwen definitief het zwijgen heeft opgelegd per dekreet in de gemeente.Ik ben geen therapeut of zielzorger.Ze wijst naar een traditioneel,somber,impressionisties,lusteloos ge schilderd portret aan de muur boven de tafel,waarop zij zelf staat afgebeeld.”Jörg heeft het indertijd geschilderd toen ik nog bij hem woonde.Jörg had een korte maar dikke lul,heel anders dan jouw lul.En met die korte lul kon hij me helemaal gek maken.Hier kent niemand hem met zijn korte lul,maar in Denemarken is hij een heel bekende schilder.Ongeveer net zo bekend als jij hier,”zegt ze nogal komplimenteus.”Die bekendheid van mij valt misschien wel heel erg tegen,”zeg ik  bescheiden.”Wat zeg je nou?”vraagt ze verontwaardigd en verbaasd.”Dat die bekendheid zonder korte lul misschien erg tegen valt,”herhaal ik.”Nou moet je niet zo raar zitten lullen,want iedereen die ik tegenkom kent je.Ze praten allemaal over je en niet altijd even gunstig,maar wel met respekt,” zegt ze licht verontwaardigd.Ze neemt nog een trek van haar King Size stick en blaast een grote naar verbrande kerstbomen ruikende rookwolk uit.Dit is niet al te goed voor mijn  bronchitis.Ik bezwijk bijkans van de hasjdampen.Het ruikt niet onprettig,die vettige,exotiese,verdovende hasj geur.Het lijkt een Oosterse kashba wel!Als ze zo meteen maar niet net als E. begint te buikdansen van de weeromstuit,want dan zal ik toch echt in de lach schieten.Misschien ligt het er allemaal aan dat ik geen korte,dikke lul heb,zoals haar Deense ex-minnaar,wie zal het zeggen!

    “Oooh,wat leuk dat je dat allemaal zegt!Ik krijg niet zo vaak zulke komplimenten,”zeg ik als verbaasde reaktie op haar idee dat ik bekend zou zijn en geloof haar maar half.Het artistieke wereldje is misschien ook maar heel erg klein,zelfs in Amsterdam.Iedereen kent iedereen.Men volgt elkaar met argusogen.De muziek die ze ongevraagd opzet is rasta,waar ik al helemaal niet van houd,maar ik ben een tolerante gast en er is me niet naar mijn muzikale voorkeur gevraagd.Natuurlijk vertelt ze met enige smaak dat ze al heel wat rastas heeft geneuktHet kon niet uitblijven.Jij liever dan ik,denk ik als ik de mediese rapporten herinner over de geslachtsziekten die heersen onder sommige negerstammen,waarbij bijna zetig tot negentig procent van de bevolking geslachtsziek is.Eigenlijk heeft ze alles geneukt wat er aan rassen rond loopt.Hoe is ze tot nu toe zo gezond gebleven?Ze laat wat fotos zien van een twintig jaar jongere,brutaal uitziende, woest ogende,ongeciviliseerde ,grijnzende bosneger,naakt in een beek poseert hij trots voor de camera van zijn blanke minnares.Het is een wonder dat X. niet in de kookpot is verdwenen.Zijn wel wat erg uit de kluiten gewassen of misschien wel ongewassen,forse,overontwikkelde (oefening baart kunst) geslachtsdeel raakt nog net de waterspiegel niet en kan dus niet afkoelen.Het is waarschijnlijk het enige dat deze “edele wilde” te bieden heeft aan een sexueel ongeremde,door sex bezeten vertegenwoordigster van de superieure,blanke,Westerse kultuur,begrijp ik uit haar verhalen over de lusten en lasten van de zwarte medemens.Het is de vraag in hoeverre X. van deze primitieven zelf afstaat. Hij was op dat eiland in elk geval voor enige tijd haar favoriete minnaar en ze had hem zelfs naar Amsterdam op haar kosten laten overvliegen omdat ze er geen genoeg van kon krijgen.Black Beauty.Binnen twee weken hadden ze laaiende ruzies,schreeuw- en vechtpartijen.Hij dreigde haar het raam uit te gooien.(Black Power?)”Zo doen wij dat met onze vrouwen bij mijn stam,”had hij gedreigd.Naar goed inheems voorbeeld.Ze maakte de weinig heilzame gevolgen van het multikulturele,salonsocialistiese,utopistiese demografiese pvda model nu eens aan den lijve mee.Drie keer binnen twee uur die avond dat ik bij X. op bezoek ben belt haar ex-echtgenoot J. op.Zeker om te kontroleren of ze niet in bed ligt te neuken met mij.Hij kan ook niet weten dat ik daar allerminst zin in heb.Het interesseert me meer wat zich in haar hoofd afspeelt dan op het hormonale vlak.X.;a suitable case for treatment,parafraseer ik een speelfilm die in de zestiger jaren in een bioscoop op het Leidseplein draaide.Ik wil eigenlijk het liefst naar de serene rust van mijn kamer in de tweede Nassaustraat terug.Ik heb er voor lange tijd weer genoeg van.Tot drie keer toe heeft ze met J. een niet te volgen konversatie over het wel of niet hebben van een bepaalde sleutel,die steeds weer zoek is.Een Freudiaan zou er heel wat achter zoeken.Hij belt aan de deur (schreeuw om aandacht,schreeuw om leven?In wiens brouwerij?) en ze staat hem te woord hangend over het balkon.Ik begrijp niet dat ze niet zo stoned is na al die sticks dat ze niet gelijk van drie hoog voorover van het balkon valt.En dan?Wat zal de politie mij vragen?Hoe lang zal ik vast zitten op verdenking van moord en doodslag of dood door schuld?Ik moet zien dat ik hier binnen vijf minuten weg kom!Uit zelfbehoud.”Waarom vraag je niet of I. zin heeft met J. en mij op vakantie naar Frankrijk te gaan?Dan kunnen I. en ik de stad in en jij kan met J. lekker over het sadomasochisme en alles wat daar mee samen hangt praten in de ondergaande zon op het terras om je alvast aan op te warmen,dat praat zo lekker met een fles rode wijn er bij!”stelt ze voor.Ik zeg voorzichtig en zuinig dat ik denk dat I. dat helemaal geen goed idee vindt en dat we tot nu toe meestal met onze dochters met zijn vieren alleen op vakantie gaan.Om een uur of één ga ik alleen terug naar het atelier op een van haar geleende fiets zonder licht.Het aanbod om bij haar te blijven overnachten sla ik weer beleefd af tot haar grote ergernis,maar dáár ben ik toch echt niet voor gekomen.Ik ben nu eenmaal geen rasta.En ik wil het ook niet worden.Zelfs niet in de armen van de erotomane X.,kind van de sexuele revolutie,deze vrijgevochten,hartstochtelijke,weinig exclusiviteit biedende tempeldienares van de heidense godin Venus bezeten door vele demonen.

     

    Een andere keer dat ik met haar aan de bar in Arti zat barstte ze plotseling volkomen onverwacht in tranen uit en laat haar hoofd minutenlang op mijn schouder rusten.Ik laat haar begaan.Barkeeper Martin Welman vindt het allemaal erg interessant en zorgt ervoor geen woord te missen van onze konversatie.Het is weer net als vroeger (oktober 1968) toen ze ook plotseling kon gaan huilen om niets.Ze vertelt dat ze anderhalve maand aan een stuk in bed is gebleven enige tijd geleden.Ik weet dat dit een teken van depressie is,maar zeg het niet.Ik heb geen remedie voor haar kwalen en ben van mening dat we voorlopig voor lange tijd weer uitgepraat zijn.

     

    Haar ouders woonden tegenover de villa van mijn grootouders aan de van oostzaanenlaan te Heemstede in een huurhuis aan de Heemsteedse Dreef.Haar vader was vertegenwoordiger van een van de grootste Duitse uitgeverijen van kunsthistoriese werken.Door een stommiteit verloor hij zijn vertegenwoordiging en moest een beroep doen op de bijstand.Bij wijze van zwarte bijverdienste ging hij pornoboekjes verkopen en werd bij het inladen geholpen door de nu zo respektabele arrogante antiquaar-veilinghouder B. te Haarlem,die liever niet aan die episode wordt herinnerd en in plaats van een lange,romantiese Indiase jurk nu een driedelig grijs pak en een donkerblauwe,loden overjas draagt.

    X. ouders waren zeer links en mijns inziens wat hun sexuele moraal betrof tamelijk los geslagen.Niet alleen waren zij nudisten,waar ik altijd een grote weerzin tegen heb gehad,omdat het duidelijk in een kader van een antichristelijke levensbeschouwing staat;Ze stuurden dochter Mila in haar tienerjaren naar Londen om te werken als au-pair bij de grootste pornoproducent van Engeland.Welke liefhebbende vader doet nou zoiets?Het was me een mooie meneer;hij was geheelonthouder,maar in zijn werkkamer stond een uitgehold boek waarin een fles konjak verborgen was en de sigaren had hij ergens anders weggestopt uit angst voor zijn echtgenote.Hij kocht boekjes bij fa. de Slegte voor twee tientjes en verkocht die met een knaak winst aan kennissen door.Gerommel in de marge.

    Lees meer >> | 1 Reactie | Reageer | 952 keer bekeken

  • Ik ben vervolgd, ik word vervolgd...

    20 juli 2014

    KUNSTENAAR ZIJN IN AMSTERDAM IS EEN KLEIN ONGELUK. IN FRIESLAND DAARENTEGEN EEN GROOT ONGELUK. IN FRANKRIJK EEN KLEIN GELUK’.

    Het was in het begin pionieren in Frankrijk. In Nederland bemoeit iedereen zich met de ander; hier bemoeit men zich hoofdzakelijk en bij voorkeur alleen met zichzelf. Een verademing. In Nederland luistert de ene helft van de bevol king de andere af. Dat hebben wij in ons laatste huis in Friesland zelf ervaren. Daar waren we via via heel snel ach ter, dus hielden we rekening  met het feit dat we niet vrijuit konden spreken in huis.

    We hebben met heel wat hier gevestigde Nederlanders een zeer goede band. Het is ook een heel ander slag dan hetgeen zich in Friesland vestigt en daar blijft hangen. Om naar Friesland te verhuizen in 1978 van uit Amster dam is een grote vergissing gebleken.

    Kunstenaar zijn in Amsterdam is een klein ongeluk. In Friesland is het daarentegen een groot ongeluk. Ik ben vervolgd; ik word vervolgd. Bij de Friesche Kultuurkamer slaan ze van schrik een kuitenflikker als ze mijn naam horen. De culturele ambtenaar  drs. H.M. te Leeuwarden verspreidt nog steeds laster over mij hoor ik van verschillende kant en.

     

    Waarom heeft U dan toch geen grotere band met de Amerikaanse literatuur c.q. beeldende kunst, waar toch een heleboel prachtige schrijvers en schilders zijn?

     

    Ten eerste vind ik Amerika een politiek en cultureel zeer onbeschaafd land. En de schrijvers zijn er vaak heel ordi nair: zo'n Hemingway gaat nog, die zorgde zelf voor de oplossing van zijn grootste probleem; hij zette tenminste nog de loop van een geweer in zijn bek en haalde de trekker over.

    Mailer? Mailer helemaal, zeg. Verschrikkelijk!

    Die Mailer, dat is de Amerikaanse Harry Mulisch als lollige zuiplap.

    Alleen nog ordinairder.

    En dan die detectiefjes van James Ellroy, geschreven op het nivo van een negenjarige. Echt helemaal niets. Die man is wereld beroemd met zijn scheve, paranowiede, verongelijkte kop, omdat zijn moeder de kroeghoer uit hing en vermoord is gevonden in een baai.

    Eigenlijk zouden meer moeders zo aan haar einde moeten komen. En zulke boeken worden een internationaal succes. New Yorkers lijken nog het meest op Amsterdammers, daarom zijn we ook eerst uit de hoofdstad weg ge gaan en daarna uit Nederland. In de zestiger jaren had je een nu totaal vergeten Nederlandse schrijver, Jan Cremer, heette hij geloof ik, een Tukker uit Twente die op de Arnhemse academie had gezeten, een boeren jongen die overal onschuldige meisjes zwanger maakte, die imiteerde in zijn eerste boek Kerouac, Henry Miller en Mickey Spillane en schilderde Karel Appel na.

    Stomvervelend.

    Kerouac, ook zoiets. Voor het grootste deel sentimenteel, romanties, patheties geneuzel. Na het verschijnen van On The Road is hij door het onverwachte succes van schrik ten onder gegaan aan drank. Die hele Beat generation. Modieuze nonsens. Gregory Corso, gedrogeerde wartaal, Allen Ginsberg, non powezie, Burroughs een buiten gewoon slecht mens, die zijn vrouw voor de lol dood schoot onder invloed van marihuana omdat hij met zijn  vriendjes Wilhelm Tell na wilde spelen.

    De Beat Scene ?

    Gezeur van een stel ge derangeerde halve en hele drugs verslaafden die zich te buiten gingen aan tegenatuurlijke sexuele praktijken.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 882 keer bekeken

  • Voorwoord Isis Nedloni 2006 bij bundel verhalen Fred van der Wal

    20 juli 2014

    VOORWOORD ISIS NEDLONI 2006  VOOR NOOIT VERSCHENEN BUNDEL FRED VAN DER WAL

    Niet voor niets wordt charmante en goedgebekte l’enfant terrible beeldend kunstenaar Fred van der Wal geassocieerd met het bruisende, het rauwe sensuele in zijn zeer lustige en poëtische taal werk.

    Veel voorkomende thema’s zijn van sex,humor,spel,verlies,cynisme,tot de rand van mysterie tot aan de rand van de straat.

    Deze thema s bulderen telkens in zijn dynamische werk naar voren.

    Inmiddels is de auteurs persoonlijkheid, naarmate de tijd verstreek en het beeldend proces hem rijpte, ineen vervlochten met zijn doorleefde en doorwoelde kunstenaarschap.

    Met veel eigen spot, relativering en humor, staat Fred in zijn novelle, ‘Kogels, Kunst, Kapitaal, Kerk en Karate’, desnoods in strak kanten broekje over zijn stevige billen geplakt in bh-tje en sjarretels, in het midden van zijn eigen ‘woorden waterval piste’.

    Telkens knalt deze bevlogen auteur zacht met de zweepslag, gevolgd door knallen en zuigt de lezer(es) al buitelend in een opvoerend tempo zijn woorden buldering binnen.

    Zijn geniale fantasie gemixed met autobiografische elementen, brengen mij naar de meest prominente figuren in de oude penoze en diens smokkel en nog meer praktijken.

    Nog niet bijgekomen van het ene hilarisch confronterende moment, volgt het andere, waarbij de auteur geheel authentiek de rode draad weet vast te houden.

    Telkens brengt Fred van der wal, als een beschaafde woord ratelslang (of Mijn TaalBeest) me met subtiele spanning naar het sensuele en rauwe aspect van het leven terug.

    Je voelt het aan de zeer begaafde toon, aan de woordkeuze en het geniale gespeel met de waan zin.

    Ik krijg het er in ieder geval heerlijk warm van en ontstaan er neigingen tot op eten, zo lekker doorbakken en doorleefd schrijft hij.

    Zijn schrijftrant en ritme is zeker vergelijkbaar met de melodramatische melodie van de Napolitaanse opera; Fred lonkt en lokt me met woeste buldering de diepte in en pelt, door zijn compacte en eerlijke woordkeuze, al lezend een dikke schil af.

    Daaronder trilt, likt, schudt, proeft zout, zet vochtige lippen op en vraagt om meer vervlogen rauwe tijden.

    Zijn opeengepakte aansluitende verhalen doen me ook denken aan Jack Pollock, die de chaos met verf ook zo schoon en wild weet te vangen.

    Het innerlijk vuur van Fred van der Wal moet er uit en breekt hij al schrijvend een unieke grote taal la open, die hem wederom tot spetterende volbloed kunstenaar maakt.

    Als dit TaalBeest voor me zit maakt hij een ontspannen warme indruk en kabbelt hij geïnteres seerd met fonkelende ogen in het gesprek mee.

    Al zijn rijke fantasie en levenservaring moeten onzichtbaar in zijn hoofd en hart zijn opgeslagen, want zo in de ontmoeting merk je gelukkig weinig van het eens soms neurotische rijke decadente randleven waar Fred vroeger terecht continue tegenaan bleef duwen. Hij heeft de sfeer weten op te slurpen en een realistische beeldvorm kunnen scheppen. Want als iets moeilijk is, dan is het het overbrengen van de ongrijpbare oude penoze en ‘kunstenaarskringen’ structuur, die zeker zichtbaar in ‘Kogels en karate’ flamboyant aanwezig zijn en als blinkend goud herboren lijken.

    Wat nu fictief of autobiografisch is, doet niet ter zake. De snelle woorden stroom en prettige voort kabbelende associaties, pakken me beet in een vergelijkbaar Bukowski effect en wil ik telkens meer.

    Het is me een waargenoegen kennis te mogen nemen van je werk, je te ontmoeten en een voorwoord voor je te mogen schrijven.

     

    Alle goeds Isis Nedloni

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 828 keer bekeken

  • Hij wilde in 1978 een boek over mij schrijven

    20 juli 2014

    FRED VAN DER WAL : KUNSTHISTORICI  SCHRIJVEN HET LIEFST OVER DODE KUNSTENAARS, DIE KUNNEN TENMINSTE NIET TEGEN SPREKEN

     

    Jammer genoeg voor de kunstkrietiesie, de fijngriffermeerde collegaatjes en de kunsthistorici ben ik nog steeds niet dood, want dooie kunstenaars zijn de populairste kunstenaars. Ik ben ook niet van plan dood te gaan binnen afzien bare tijd, dat heb ik onlangs nog de Grote Muze beloofd aan de voet van een beeld van Rodin te Z. onlangs nog en wel van aan gezicht tot aangezicht. Beste lezer, misschien kunt U nog even wachten met het zwaaien van de graf takken…

    Een zekere meneer K.  heeft in de zeventiger jaren van de vorige eeuw een boek over mij willen schrijven (een ex-leraar met zes M.O. aktes die nu al lang is overleden) en dat was net in de tijd dat ik al herhaaldelijk zei dat ik het mo dewoord 'evaluatie' zo verschrikkelijk vond - het wordt nu gelukkig een beetje minder gebruikt door het luizige, plui zige geitenharenwollensokkenvolkje. Die meneer wilde een dik boek over mijn werk schrijven, een turf van een boek waarin op iedere bladzijde iets uit mijn werk of leven krities werd geëvalueerd en gotbetert Freudiaans geinterpre teerd, naar de eigenlijk al lang achterhaalde mode van die tijd, apekool waar ik toen al fel op tegen was en dat zei ik hem ook, maar dat wimpelde hij af. Ik heb hem met moeite van zijn idee kunnen af brengen. Ik zei hem dat ik het een belachelijk idee vond en er niet aan mee zou werken. Mijn argument dat ik als enige opleiding de lagere school heb gevolgd waar ik maar liefst twaalf jaar over deed, omdat ik alles grondig doe, daar is hij uiteindelijk toch voor terug geschrok ken. Hij geloofde heilig dat ik helemaal geen hbo opleiding had gevolgd en zag af van zijn voor ne men. Dan is het toch wel duidelijk dat ik tegen de keien sta te preken. Een biografie is hetzelfde als een grafsteen.

    Ik heb niet alleen die uitgave heel beslist afgewimpeld, maar meerdere, net zoals ik de kunsthistoricus Dr. G. B. van harte bedankte in 1983 om een artikel over mijn werk voor het Stedelijk Museumjournaal te schrijven want daarvoor vond ik het veel te vroeg. Hij ontkent nu overigens dat aanbod te hebben ge daan en dat is weer heel tieperend voor een gereformeerde glimpieper als die gereformeerde hangjurk B.

    In 2003 vroeg ik hem een voorwoord te schrijven bij een catalogus van mijn surrealistische werk 1964-1984, dat nauwelijks is geexposeerd, maar daar voelde hij helemaal niets voor, want kunst historici varen graag op veilig, die schrijven nog het liefst over dode kunstenaars, die kunnen tenminste niet tegen spreken.

    Ik weet ook heel zeker dat hij door gefrustreerde vrijgemaakt gereformeerden als de de latent homosexuele Groning er van S. en de van zijn gereformeerde geloof afgevallen gefrustreerde tekenleraar M., de poepkliederaar uit Kam pen, die zo graag in het geheim poep- en piessex porno boekies verzamelde en de tekenleraar J. uit Groningen tegen mij opgehitst is.

    Het was daarom niet alleen maar prettig om in Frankrijk te zitten, soms voelde ik mij de laatste jaren zeer ontmoe digd en heel erg gedeprimeerd in het bekrompen, calvinistische Nederland tussen dat artistieke griffermeerde luize troepie van Christian Artists en Art Revisited. Die vechtcultuur in het vaderlandse artiestenplantsoen heeft mij nooit gelegen. Ik hoef niet de prima donna te zijn of mijzelf in het centrum van de belangstelling te plaatsen, daar ben ik niet ijdel genoeg voor.

     

    Ik had ook lang last van astmatiese klachten en chronische bronchitis, die zo ernstig waren dat in 1988 een zieken huis speod opname noodzakelijk bleek, anders had ik hier nu niet meer gezeten, ik ben bijna gestikt, kreeg zelfs enige tijd last van evenwichts- en hartritme stoornissen en dat is hier voorgoed voor bij.

    De lucht in de Bourgogne is de zuiverste van Europa en anders is daar wel de afwezigheid van arrogante, over  gesub sidieerde Nederlandse collegaatjes en tot 2001 mijn Pulmicort inhalator waar ik reuze baat bij had, maar dat is nu llemaal voorbij.

    Amsterdam vond ik altijd al erg provinciaal, vergeleken bij Parijs of Londen.

     

    Dat programma van Bernard Pivot, dat proberen sommige mensen in Nederland te imiteren, maar die hebben hele maal niet die woordenstroom op niveau, de parate kennis, een grapje hier en daar, one liners bij de vleet, gelardeerd met wise cracks, rond te strooien als pepernoten door de goede Sint.

    Die man (B.P.) heeft die boeken echt bestudeerd, die las toch vier, vijf boeken in één week en bij saillante passages legde hij papiertjes. Dat hebben we in Nederland niet. Ze zitten hier maar wat uit hun vette nek te kleppen en te leu teren over de Da Vincicode of andere onzin. Of ze laten de mensen even voelen: ach, we hebben het hier even over Nederlandse literatuur c.q. beeldende kunst, maar ik heb natuurlijk veel meer verstand van de Amerikaanse, Poolse, Tsjechische, Zuid-Afrikaanse, Russische, Chinese of de Engelse kunst en literatuur, zoals dat bekakt sprekende bisex uele NRC fatje Adriaan van Dis. Dat is in kranten ook zo. Als een Nederlander iets citeert, dan citeert hij iedereen be halve een andere Nederlander, want hij is bang voor provinciaal aangezien te worden.

    Nederland is een tiepies transito land met de daarbij behorende mentaliteit, een land dat het achterland naar de mond praat, een nepotistiese oligarchie met een democratiese facade.

    Neem nou het uit Amerika overgewaaide afgrijselijke verschijnsel van de stand up comedian. Ik vind het walgelijk. Iedere platte mislukte ko miek denkt in Nederland een Lenny Bruce te zijn. Als ik een cabere tier hoor raaskallen over koningin Beatrix die anaal geneukt wordt door meneer de potsenmaker zelf op het toneel en door zijn naar binnen gestompte keiharde dikke cabaretlul een bebloed poepertje er aan over houdt, dan bekruipt mij een gevoel van ergernis. Ik vind het geen majesteitsschennis, hoor, daar ben ik teveel repu blikein voor. Ik vind het hele maal niks. Zouteloos. Ik zou ‘m graag eens op zijn bek slaan. Ik vind ondanks mijn grote aversie tegen art. 31 aanhangers de vrijgemaakt gereformeerde kerk Hans Werkman trouwens de meest lezenswaardige literatuur kritikus in Neder land.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 830 keer bekeken

  • Recensies werk Fred van der wal

    20 juli 2014

    Recensies 1966 – 2002.

    1966. ”Maar er was één fatale fout bij, die niet zon der protest mag passeren. De “schilder” F. v.d. Wal had het gewaagd een satire uit te beelden van de veel verbreide mening over de onbehoorlijke ver houding van een Directeur met zijn secretaresse, al leen al, dat hij een gehele maatschappelijke stand veralgemeent en daardoor een smet werpt op volko men eerbare mensen ,maar erger nog, van der Wal’s situaties zijn zo onbeschaamd, zo banaal, zo schofte rig in de geest, zo onfatsoenlijk, zo in-en ingrievend en antichristelijk dat ik mij als rasechte Udenaar en devote roomskatholiek diep, diep, zeer diep  ge schaamd heb, dat dit voor jong en oud tentoonge steld werd… geen spoor van onze overkoepelende rooms katholieke christelijke cultuur, ook niet met een vergrootglas te zien. Hoe de jury dit heeft kun nen laten passeren is voor mij een raadsel. (Udens Maandblad Voor Kultuur)

     

    1966. ”Het werk van Fred van der Wal, 23 jaar, bevat tekeningen,gouaches en collages. De tekening en ge tuigen van een zichzelf nog zoekende mens, de schreeuw, die in vrijwel alle tekeningen voor komt, getuigt hiervan, terwijl de erotiek en de dood, alsme de zijn sinistere kleur in de gouaches ge tuigen van een zichzelve zoekende in onvrede met zijn omgeving.(Lisser Courant)

     

    1966. ”Fred (zie ook zijn powezie in deze Koepel uitgave) is een vijfde klasser, heeft een blonderig baardje en is erg rustig.Wat vind ik nu van zijn werk? Ja,lezer,ik weet dat U daar op zit te wachten! Toen ik zijn werk zag moest ik op de een of andere manier aan de schilder Corneille denken (wat na tuurlijk helemaal niet zeggen wil dat door deze schilder beïnvloed is)

    Bij Fred treffen we deze lijnen,cirkels en recht hoe ken nog in veel sterkere mate aan. Een Jugendstil lijn.En dit is dan mijn bezwaar: deze lijnen passen niet meer in deze tijd. We houden niet meer van die mooie, doorlopende lijnen! (De Koepel, orgaan van de Da Costakweekschool, Bloemendaal)

     

    1966. ”Fred van der Wal is soms een beetje in de pop-art richting gegaan,meestal tamelijk vervelend en goedkoop. Andere op zijn fantasie berustende te keningen maken een sympatieke indruk. (Het Vrije Volk)

     

    1966. ”Fred van der Wal in wel surrealisties te noe men richting. Van der Wals tekeningen en aquarel len zijn duidelijker, dan zijn schilderijen. (Haar lems Dagblad)

     

    1966. ”Fred van der Wal lijkt mij niet gelukkig op dreef met grillige wat antroposofisch aandoende composities, waarin soms collage- en montage ele menten weinig overtuigend zijn verwerkt. (Haagse Courant)

     

    1967. ”Fred van der Wal is zonder twijfel de grote verrassing op de tentoonstelling in De Waag. Bij hem gaat de gruwel autonoom opereren! Zijn werk blinkt uit in diep gaande voltreffers. Hij is weer één van die mensen waaraan geïllustreerd kan worden, dat walgelijk heel “mooi”,”goed” en “link” kan zijn. Alle seksuele details die Van der Wal op pa pier zet met de daarbij behorende “smerige geest”, kan geloof ik, geen enkele begeerte opwekken. Dat komt doordat Van der Wal het walgelijke èn het wellustige en het mooie van de toeschouwer houdt. Mijns inziens wijst deze kunstenaar alleen op het be staan van beestachtigheid en daarmee impliciet op de demoniese zijde die los raakt wanneer de gruwel autonoom gaat opereren. Dat Van der Wal zijn toe schouwers daarbij geen kans geeft zich te verkneu teren in vunzige gedachten- zo zij al die intentie al zouden hebben- dankt hij voor een groot deel aan zijn techniek,maar tevens aan zijn door dachte vi sie.” (Vrije Volk)

     

    1967. ”Fred van der Wal blijft nog steeds te gefrus treerd door niet picturale zaken om z’n psychothera peutisch middel te gebruiken  met kunst als doel.” (De Tijd)

     

    1967. ”Fred van der Wal, nog maar 22 jaar oud, blijkt een hele knappe tekenaar te zijn…toont persi flage op de wijze waar op in de reclame intieme da mes kledingstukken worden geafficheerd.Bizarre humor,waarin het aankleden een wrange striptease act wordt. Intelligent spel met erotiek en maat schappijkritiek. Bij zijn jeugd horende protest hou ding zullen we maar voorbij zien…zal zich ontwik kelen in de richting van een eigen surrealisme, uitge sproken in een moderne, koele, beeldende taal. Een zo koel front voor een zo emotioneel geladen achter land.” (Haarlems Dagblad)

     

    1968.”…hoe hij met de precisie van een calligraaf, met ornamentbanden voor provocerende teksten,de wereld zijn afschuw en verachting in het gelaat spuwt.Een protestschilder,al verklaart hij twintig uur per dag te slapen,sigaretten te roken en de laat ste fles bier van zijn lief op te drinken. Zo komen die tekeningen nooit tot stand.Wat hij wel doet is een soort striptease van de huidige mens na te stre ven.(Algemeen Handelsblad)

     

    1968. ”Fred van der Wal is duidelijk geboeid door Escher,maar in plaast van diens wiskundige en op tische fantasieën treedt bij hem castratie angst op de voorgrond.” (Nieuwe Rotterdamse Courant)

     

    1968. ”Een zeer narcistiese gestalte.(Het Parool)

     

    1968. ”Fred van der Wal For Fans Only.Hier zwart op wit vertegenwoordigd als “The terror of Hol land”,ook wel als een nieuw geschenk voor Amster dam of eenvoudiger gezegd als “a new unimitable image”,hetgeen voldoende verklaart dat U hem slechts oogluikend zijn image toestaat.Fred van der Wal met enige kenmerkende zinsneden uit het ma nifest dat ter gelegenheid van deze ongetwijfeld veel gerucht en geld opleverende expositie wordt uitgegeven:Just when you leave your office He’ll make his Sign-just when you don’t know what to do-HE’LL MAKE HIS SIGN (BY ELECTRICAL E.E.G. CONTROL).One day he’ll come and takes your consciousness (means:your daily exercises, your office, clothes, wifes, daughters, brand-new television set & latest HiFi equipment and your last bottle of Tuborgbeer).Een klemmend probleem en een lichte dreiging voor een Verenigd Europa, het huisgezin, de opvoeding van Uw jongste zoon, de algemene welvaart, Tuborgbier en de omzet van ma trozen shag. (Maandblad Plug)

     

    1969. ”Fred van der Wal behoort tot de jongste aan winsten van de Mokum-realisten, een autodidact die zich een buitengewoon precieze en bewerkelijke tekenstijl heeft eigen gemaakt (hij zou het in lithos moeten kunnen vermenigvuldigen)waarmee hij zijn gram en humor,agresie en andere sex varianten toe voegt aan datgene wat zijn generatie met alle me dia,ook de beeldende,aan deze wereld heeft te ver tellen.Zijn teksten vormen vaak een integraal onder deel en liegen er niet om.De lijst van blaadjes en bloemetjes waarmee hij zijn met veel zwart en grijs gedane commentaren omgeeft,als was het iets heel liefs en ouds,behoort volledig bij het ironische van dat overigens zo donkere commentaar en ver sterkt het.Er bestaat pop muziek,waarbij ik zijn voorstel lingen heel goed op de hoezen zou kunnen denken, zoals ik meer funkcties zie die de toekomst van deze jonge,als autodidact zichzelf vormende teke naar tot een geslaagde maken.”(Algemeen Handels blad)

     

    1969.”Een zelfportret van Fred van der Wal.Anders dan men zou vermoeden hebben we hier met een te kening te maken.De op alle tekeningen terugkeren de bloemetjesrand is monnikenwerk!We laten het blad voor zichelf spreken.(De kunst in Arnhem)

     

    1969.”Na abstractie eindelijk figuratie!Galerie Mo kum is er als één van de weinigen in geslaagd een specifieke groep van jonge kunstenaars te forme ren,welke groep regelmatig de kans krijgt zijn werk te tonen.De vroeger tekeningen van Fred van der Wal hadden in de nauwkeurige weergave en de om lijsting van de motieven een duidelijk grafisch karakter,waaruit sterk de techniek van een reklame ontwerper spreekt,thans stijgt het werk (in kleur!) ver boven dat niveau uit en is hij met uitstekende tekeningen vertegenwoordigd;in nummer 33 komt hij veel verder dan het gebruikelijke maniertje.In het volgende nummer zien we het door Van der Wal “geliefde” onderwerp:de dood.Uit deze teke ning spreekt zijn gebruik van fotografische hulpmid delen om zijn vrouw-figuren op het vel papier te ko piëren en vervolgens te rangschikken.Het heeft te lang geduurd voordat deze groep (met uitzondering van het Gemeentemuseum Arnhem) en door gale ries op hun juiste en grote waarde is geschat. (Weekprogramma Randstad Holland)

     

    1969.”Fred van der Wal met sociaal bewogen teke ningen.(Stedelijk Museumjournaal)

     

    1969.”Tekeningen van Fred van der Wal sterk op Freud geïnspireerd en zijn zo fijn gemaakt dat men aan grafiek denkt.Hij maakt daarbij gebruik van fo tos en reclames uit tijdschriften.”(Hengelosch Dag blad)

     

    1969. ”De grafiek van Fred van der Wal is een soort anti climax aan het slot van de tentoonstelling (De Tijd)

     

    1969.”Erotiese symboliek,belachelijk gemaakt als dagelijks consumptiemateriaal in Fred van der Wal’s  advertentie-achtige tekeningen.” (Trouw)

     

    1969.”Fred van der Wal bewijst in O.I. inkt zijn te kentalent van menselijke koppen en figuren.(De Graafschapsbode)

     

    1969. ”Erg agressief zijn de tekeningen van Fred van der Wal, die nauwelijks te onderscheiden zijn van grafisch werk. (Bron onbekend)

     

    1969.”Fred van der Wal is de monnik onder de monniken.Zijn tekeningen die bijna niet van etsen zijn te onderscheiden zijn,zijn opgebouwd uit aller lei puntjes en altijd voorzien van een enorm be werkelijke bloemenrand.(Arnhemse Courant)

     

    1969.”Zeer scherpzinnig doen de pentekeningen aan die Fred van der Wal met uiterst technische be heersing vervaardigt,vaak rond van vorm en met on derschriften,of rondschriften,die zowel met genoe gen bekeken als gelezen kunnen worden. (Arnhem se Courant)

     

    1970.”Fred van der Wal toont in Galerie Tardy in Enschede met achttien tekeningen en gouaches zijn meestersschap.Naar voorbeelden van foto’s worden figuren in de composities geplaatst.Overal zien wij hem met de grootste precisie aan het werk.Iedere lijn die met de hand getrokken wordt kan mislei dend zijn en is in zijn ogen verdacht.Hij maakt ge bruik van de brutale manier van adverteren en kiest uit de honderd-en-een beeldend die dagelijks op ons af komen via de media.Door een kleine ingreep moet het alledaagse plaats maken voor het bijzonde re.Hoe kleiner de ingreep is hoe krachtiger vaak het resultaat.Hoewel Van der Wal zichzelf een keer aan een draad om de hals de verstikkingsdood laat ster ven,zijn het vooral vrouwen die bij hem het meest te verduren krijgen.De manier waarop Van der Wal zijn stukken samen stelt heeft veel gemeen met de pop art.Hij protesteert niet tegen de techniek of de stad en attendeert niet op wantoestanden.Zijn werk is absoluut zonder moraal.Het valt op dat hij tot nu toe de ouderwetse middelen als de tekenpen en de penseel benut,terwijl hij juist het eigen hand schrift en de invloed van het gebruikte materiaal zo veel mogelijk tegen gaat.Adembenemend is het om te zien hoe alles met dezelfde concentratie wordt uit gevoerd.Het is een kleine fout en tientallen werk uren kunnen doormidden worden gescheurd en op een prop in de prullenmand gegooid worden.Het lijkt alsof met de vele uren ambachtelijk werk die aan ieder stuk besteed moeten worden de agressie groeit en de ideeën gemener worden.Met valse kleu ren en venijnige trucs worden al de zintuigen aan het werk gezet.Gezichten uit de ergste dromen schreeuwen ons met wijd open mond iets toe.Wie op een tentoonstelling voor een werk van Fred van der Wal staat voelt zich op alle mogelijke manieren bedreigd en heeft misschien zo af en toe de neiging achter zich te kijken.Naar een werkje van Fred van der Wal kijkt men niet alleen met de ogen maar ook met de neus en de oren.In een cirkel worden lich aamsdelen rond geslingerd.Armen,handen,hele en halve vrouwen zijn in een soort wasmachine ge daan.In de centrifugale werking lossen normale situ aties op.Een grote herenhand,met keurig geknipte nagels,neemt in de gewijzigde toestand de tempera tuur op.De thermometer wijst tweeënveertig graden aan!De toestand is kritiek en niets ontsnapt aan de aandacht van de kunstenaar.Uit vrees voor het on verwachte,de ongelukken die op iedere hoek van de straat en ieder ogenblik de mens kunnen overvallen zien wij van der Wal alvast tot de aanval over gaan. Op papier met de scherpe pen en het kleine penseel tje durft hij alles,in het gewone leven neemt hij lie ver niet al te grote risico’s.(Elsevier’s Magazine)

     

    1970.”Waarin de allerjongsten als Fred van der Wal visie en levensgevoel van de eigen generatie ver tolken.En juist deze generatie van “levensvertel lers” doet dat weer met een heerlijke onverschillig heid  jegens de officiële mode (ook al gaan elders ontwikkelingen in hun richting) en met een ernstig e,kritische houding,die elk luidruchtig effekt ver mijdt en liever bij het kleine en bij de tekening als basis begint.En waarschijnlijk is dat ook wel de re den,waarom wij hen van jaar tot jaar,van expositie tot expositie gestadig zien groeien in zelfstandig heid van uitdrukking en in de breedheid van de be heersing van hun middelen.(Algemeen Handels blad)

     

    1970.”Da ist Fred van der Wal mit seinem “Hollän dischen Käsemädchen” und weiteren munteren Ein fällen und Geschichten in Federzeichnungen,die als fast unerhört in ihrer feingliedrigen Strich manier zu würdigen sind.Eine enorme Leistung!” (Elm Ku rier)

     

    1970.”Nog eens de vereenzaamde mens bij Fred van der Wal en nog veel,veel meer,ondanks de be perkte realiteit van het realisme.(Nrd. Veluws Dag blad)

     

    1970.”Fred van der Wal,behorende tot de “genera tie van nu.”Hoewel beinvloed door pop-art,absur disme en surrealisme werkt Fred van der Wal an ders,namelijk met een middeleeuwse precisie,die zelden meer wordt gevonden.Hij hanteert de teken pen verbazend knap in een schijnbaar super-realis tische stijl.Hij voegt daar echter elementen aan toe. Bij hem heeft een meisje in badpak scharen als arm en en benen.Soms heeft ze een hoofd,soms niet.Het brutaal poneren van stellingen,zowel in de mee ge tekende teksten als in de expressie van zijn figuren gelegd,doet denken aan de maatschappij kritiek van de pop-art.Zijn zin voor precieus tekenen en de ab surde samenstellingen van zijn figuren en zelf por tretten verwijzen echter naar de surrealisten.

    Fred van der Wal is veel te intelligent om zich aan één van die uitersten te verbinden.Hij vindt een ei gen tekenstijl maar ook een synthese in zijn bin ding met de maatschappij.Richt zijn mede exposant van Wensveen zich op de buitenwereld,Van der Wal heeft daar in feite weinig boodschap aan en te kent eerder zijn “binnenwereld” maar met een idi oom ontleend aan de realiteit.Het pop element (het oprecht onthullen van de werkelijkheid met direct aansprekende “populaire” beelden) is een schijn ma noeuvre.Het is een voorhang waarachter een hang tot onthullen van zichzelf schuil gaat.Je zou hem een surrealist kunnen noemen,die zich van stijl mid delen ontleend aan de pop art (en die dwingend rea listisch en knap weer gegeven) bedient om meer over zichzelf te vertellen dan over de werkelijk heid,zoals die zich in maatschappelijke verbanden voordoet.(Haarlems Dagblad)

     

    1971.Leo Musch sterk onder invloed van  Fred van der Wal.”(Algemeen Handelsblad)

     

    1971.”Zijn associaties komen hard aan, soms cru, bitterheid blijkt,sarcasme treft, zal nog meer groters presteren.” (Arnhemse Courant)

     

    1971.”Voor Leo Musch moet het inrichten van deze tentoonstelling toch wel enigszins deprimerend ge weest zijn.Want juist waar hij Fred van der Wal als voorbeeld neemt,namelijk in de techniek,schiet hij schromelijk tekort.Leo Musch is een epigoon van Fred van der Wal.De laatste scherp,banaal,heel hu moristies,esthetisch,voor  sommigen protesterend. De eerste exposant Leo Musch echter totaal niet!De manier van componeren wordt door het werk van Fred van der Wal aangegeven.Ik geloof dat Leo Musch moet oppassen geen epigoon te worden van Fred van der Wal en moet proberen een eigen vorm te zoeken en of hem dat zal lukken is de vraag.” (Arnhemse Courant)

     

    1971.”Ook  bij hem wordt het publiek geconfron teerd met momenten uit het bestaan,maar behalve dit en de keuze van het materiaal houdt de verge lijking op.Van der Wal presteert het zijn publiek tot slachtoffer te maken door het met harde directheid te dwingen tot identificatie.Zijn associaties komen hard aan en lijken soms wreed.Dit werk zoekt z’n weg in een schijnbaar ludieke ironie,die bij de dóór kijker de beginnende glimlach doet verkrampen zo dra de bitterheid en het sarcasme treft.Hij is onge twijfeld een knap tekenaar en naar mijn smaak zal hij door een meer naar buiten gericht engagement nog meer groters kunnen presteren.”(Veluwse Post)

     

    1971.”Zijn werk is zonder moraal.”(Elsevier)

     

    1971.”Oorspronkelijk,tijdrovend werk met opvallen de zeggingskracht,zwarte humor,macaber,associa ties met pijn en erotiek en de uitwassen daarvan.” (Edese Courant)

     

    1972.”De oncontroleerbaarheid van de methode wordt door Fred van der Wal geïllustreerd met de mogelijkheid dat voor niemand na te gaan is of-om maar iets te noemen- mijnheer A.L.J. te H.,die zo juist een tientje meer heeft geboden,wel bestaat. Van der Wal is voor de opening van de tentoon stel ling naar Podulke toe gegaan om hem te bepra ten, maar de laatste smeet hem zonder meer de deur uit met de woorden:”Voor mijn part kun je door het pla fond vliegen en ik zal je daar bij helpen ook.” Wel moet gezegd worden dat Podulke inderdaad op zijn expositie een grote verscheidenheid aan kunst werk en heeft hangen.Een deel daarvan heeft Podulke verkregen,aldus Van der Wal,door ze met rijks sub sidie te kopen van Galerie Mokum.Dat met rijks subsidie gekochte werken binnen 5 jaar niet van ei genaar mogen veranderen,zonder het subsidie be drag terug te betalen,zou voor Podulke geen punt zijn.(Vrij Nederland)

     

    1974.”Wat hij nu maakt binnen de stijl van een koel toegepast surrealisme-de combinatie van ongelijk waardige inhouden binnen één vlak- is heel knap. Deze lithos en zeefdrukken boeien door het voor dragen in heel precieze stijl van ongeloofwaardige situaties.” (Haarlems Dagblad)

     

    1974.“Soms leidt superrealisme tot surrealisme,zo als bij Fred van der Wal (Badkamer en Voor de val).(De Limburger)

     

    1974. “Badkamer en Voor de val (het laatste wel licht geïnspireerd door Antonioni’s film Zabriskie Point). (Dagblad voor Noord-Limburg)

     

    1974.”Een meneer D.Wolf laat zich inschrijven en neemt een kanjer van een pentekening mee getiteld “Valentino Dying.”van Fred van der Wal.Het werk kost maar liefst 1000 gulden en stelt voor een pak kranten (Daily News) ergens in een weiland neer ge gooid.Hij betaalt 15 piek en mag er mee weg lopen. De juffrouw kijkt bezorgd naar buiten want het giet van de regen.Ze zegt tegen meneer Wolf:”Als U de volgende keer even een dekentje mee neemt…dat is hier de gewoonte.Hij snapt het volkomen,nee, hoor, dat is geen punt.Trouwens,zijn auto staat vlak bij: Valentino Dying gaat hup zo achterin en hup naar de Bijlmermeer.(Accent)

     

    1975.”Ik heb vroeger wel eens geschreven over de knappe graficus Fred van der Wal.Hij zat toen nog in Haarlem en exposeerde bij Galerie Mokum in Amsterdam.Nu woont hij al lang weer in Am ster dam en heeft de laatste tijd nogal van zich doen ho ren,niet alleen door een aantal exposities,maar ook door zijn uitspraken.Op de uitnodiging voor zijn ten toonstelling bij Felison op Beeckestijn staat zo’n uit spraak van hem:”Ik ben liever niets naast René Ma gritte,dan iets naast een Nederlandse collega.”

    Boud gesproken natuurlijk.Van mij mag ie,want zijn bladen zijn volgens mij wel degelijk iets en van der Wal is niet niets.

    Afgezien nog van het feit dat hij een van de eersten is geweest die als jongere hier in ons land een der gelijk vervreemdend realisme hanteerde is hij ook iemand die de grafische en druktechnieken tot een maximum hanteerbaar en dienstbaar heeft ge maakt.Zijn vormen wereld ontleent hij aan de mo derne wijze van mens zijn in een nieuw soort be bouwde omgeving.Hij doet dit,zoals velen,heel pre cies en met een uiterst knap vakmanschap.En toch is het niet dat wat hem tot Fred van der Wal maakt. Er is iets in de wijze van arrangeren en in de manier van kleuren die zijn bladen direkt doen herkennen als van zijn hand.Bovendien is de consequente hou ding ten aanzien van wat over het algemeen Cultuur genoemd wordt bij hem er één van lichte ironie,zo tussen droom en daad,maar dan welverdomd goed weten wat je doet.Realisten zult ge altijd bij U heb ben.Van der Wal heeft daar zijn eigen commentaar op.

    Fred van der Wal zegt tenslotte:”Er moet een ander perspectief zijn.In de wereld ben je toch niet van de wereld.Ik accepteer dat.Ik ben nogal onder de in druk van Hal Lindsey’s De Planeet die aarde heette. Ik heb me verleden jaar laten dopen.Kollegas lach ten mij daarom uit op Arti et Amicitiae,maar dat kan me niets schelen.Ik zou nog wel willen zoeken naar een aanzet naar een nieuwe christelijke kunst. Voor zo lang het overigens nog duurt met de pla neet die aarde heette.” (De Tijd)

     

    1975. ”Geen behoefte aan dit soort werk. Modieus soort pop-surrealisme. Hij is inderdaad niets.” (Haarlems Dagblad)

     

    1975. ”…of Fred van der Wal met zijn intrigerende grafiek.” (De Tijd)

     

    1976.”Hij blijkt een rasechte Amsterdammer te zijn,Fred van der Wal en om te zien ook nog eens een echte Hollander,blond,blauwogig en voor zich tig in het formuleren van zijn gedachten,eerder af wachtend dan inhakend bij de vragen van zijn ge sprekspartner.Ga je alleen op zijn schilderijen en grafiek af,dan ontmoet je een heldere en een zich on derscheidenende mentaliteit die wars is van elke be lijdenis lyriek in het beeldende en zich eerder lijkt aan te sluiten bij de mentaliteit van de nul-kunste naars.Het gesprek is aanvankelijk aarzelend.Het is moeilijk vat op hem te krijgen.Dit interview is een poging tot plaatsbepaling.We besluiten zijn leven in grote lijnen door te nemen.

    “Ik kom uit een verknipt gezin.Vader en moeder los bandig levende halfpsychiatriese patiënten.Ik kan me ze niet herinneren.Ik heb een zeer bedreigde jeugd gehad.Mijn moeder moet nu ergens een me vrouw zijn en ik heb geen zin om vreemde me vrouwen aardig te vinden.Vanaf mijn tweede le vensjaar bij mijn verbitterde grootouders.

    Hij kan niet als Boudewijn de Groot in die jaren af scheid nemen van “mijn goede jeugd herinnering en” en een muzisch testament van zijn jeugd na la ten.In 1967 geeft hij zijn eerste folder uit met zelf geschreven teksten.Daarin staat o.a.:”Fred van der Wal zwart op wit,a new unimitable image for 1967 en volgende jaren.he who thinks will lose his place in heaven…In spijkerharde onverbiddelijke inkt kristalliseren zich obsessies,frustraties en complex en,zwart op verblekend papier,het uurwerk van zijn angst slaat vele slagen over,de roep van Oedipus weerklinkt,de vrije val van de vrees houdt alleen hem in zijn ban.Hij baant zich moeizaam een weg, de penseel als houweel hanterend door ongebaande nachtgebieden van het onbewuste.Dit gaat ver!”

    Fred van der Wal:”Ik voel me niet meer zo geblok keerd,ben niet meer in het verkeerde schoollokaal te recht gekomen,maar ik ben voor de maximale over dracht,al mystificeer ik de werkelijkheid weer met rare statements.Die knipoog versta ik,want anders is alles te erg,te verschrikkelijk.Magritte heeft zich beroepen op de poëzie.Ik doe dat ook,het liefst in de mentaliteit van Zero.”

    (De Tijd)

     

    1976. ”Speelt graag een wat uitdagende rol;toch een hoogst serieus hedendaags gebruik van figura tieve middelen van pop art tot fotorealisme.(Alge meen Handelsblad)

     

    1976.”Vervreemdend realisme,moderne wijze van mens zijn,knap vakmansschap.(De Tijd)

     

    1976.”Boos kunstkindje slaat terug!Op de uitno dig ing  staat vermeld:Fred van der Wal is de enige Ne derlandse kunstenaar die geabonneerd is op de Volkskrant,maar De Telegraaf leest!” (Accent)

     

    1976.”Fred van der Wal,actueel,redelijk bekend als één van de meest vooraanstaande vertegen woordig ers van een generatie,die tegelijkertijd een nieuwe wending gaf aan de Nederlandse beeldende kunst.(Algemeen Handelsblad)

     

    1976.”Kijk uit!Er staat een kunstenaar in de lift.(De Tijd)

     

    1976.”Fred van der Wal hangt er dus niet alleen om naar te kijken.(Het Parool)

     

    1976. ”Van der Wal zet de werkelijkheid op losse schroeven.Sinds kort zwakt hij de koelheid van zijn bladen iets af door ze met de hand in te kleuren. Daardoor verschuift er iets in de grafiek;de zeef drukken met hun eigentijdse voorstellingswereld krijgen een 19-e eeuwse tint.Helemaal onbekend met deze techniek is hij niet:vroeger,in het antiqua riaat van zijn vader heeft hij die ook al gebruikt bij het inkleuren van 19-e en 18-e eeuwse grafiek.Het inkleuren moet zeer zorgvuldig gebeuren en vooral gelijkmatig.De kleuren mochten niet overheersen, hooguit als steun fungeren.Daarom gebruikte men vaak een soort halfkleuren,wijkend blauw,zacht groen,sepia,zacht groen,lila,roze.Fred van der Wal begon in 1963 te schilderen aanvankelijk abstrahe rend en zoekend,maar dat was ineens afgelopen toen hij de pentekening ontdekte,de discipline die deze techniek eiste,de kwelling misschien ook.Pas in 1972 ging hij de zeefdruk techniek gebruiken. Het ontleden van het puur realistiese beeld houdt hem van die tijd af erg bezig.Hij is nu al lang weer zo ver dat hij verder gaat schilderen.Kennelijk is die lange weg,via de fotografie,de zeefdruk,het lenen van realistiese beelden van de media en andere tech nieken nodig geweest om weer met olieverf te gaan beginnen.Na deze expositie krijgt hij een tentoon stelling bij Galerie Bouma,eveneens in Amsterdam waar enkele van zijn schilderijen te zien zijn met na me over onderwerpen die ook op zijn hand gekleur de zeefdrukken worden behandeld en te zien zijn. Ofschoon Van der Wal technisch de bladen en ook de schilderijen precies uitwerkt is de keuze van zijn onderwerpen er een die de werkelijkheid op losse schroeven wil zetten.

    Hij zegt:”Ik ben gebiologeerd door de mythe rond om mensen en dingen.Ook in de kunst.Het leukste is trouwens het verzenden van uitnodigingen voor een expositie.”(De Tijd)

     

    1977. ”Haat-liefde verhouding met het kunstmatig consumenten paradijs.(Ad Valvas)

     

    1978. ”Opmerkelijke humor die Amerikaans aan doet.(De Typhoon)

     

    1978. ”Fred van der Wal is oorspronkelijk opgeleid tot onderwijzer aan de kweekschool te Bloemen daal. Op die kweekschool heb ik een vervelende tijd gehad.Ik had toen al liever schilder willen wor den, maar er was in die dagen geen keus.Het was of op een kantoor zitten of in het onderwijs gaan. Drie maanden voor het behalen van de hoofd akte ben ik gestopt. Niet omdat ik het zo slecht deed,maar ik zag het niet meer. Werk van Fred van der Wal is o.a. in het bezit van het prentenkabinet van het Ste delijk Museum, Amsterdam en de Nederlandse Kunststichting.”(Pulchri Nieuws zesde jaarg. Nr 1, 1978)

     

    1978.”Enfant terrible zet zich af.(Arnhemse Cou rant)

     

    1978.”Hij heeft nooit een beurs gehad. Een opmerk elijk feit. Het feit dat hij daar niet op terug valt schept voor hem een stuk vrijheid dat die creativi teit wel eens ten goede zou kunnen komen. Eigen lijk zet hij zich af. Een ware kunstenaar is altijd een enfant terrible. Ik hoop dat hij dit nog lang blijft, al dus burgermeester Van Holthe tot Echten.” (Edese Courant)

     

    1978. ”Nog een ander facet van het nieuwe realis me vertegenwoordigt het werk van Fred van der Wal:in zijn schilderijen is vaak sprake van een mil de,wat anekdotische humor,zoals op deze expositie met een klein schilderijtje van een oude vrouw en haar hondje,die samen uit het raam kijken.Een mild schilderij met veel gevoel voor sfeer gemaakt.” (De Typhoon)

     

    1978.”Literair getint en dan zijn de oplossingen aan grijpender,soms anekdotisch en humoristisch.(Arnhemse Courant)

     

    1978.”Elke artiest droomt van een internationale carrière,” weet de beeldend kuntenaar Fred van der Wal (35) ons te vertellen,”maar ik,Fred van der Wal probeer daar juist van af te komen!Ik hoef niet zo nodig naar het buitenland.Ik heb pakken invitaties voor tentoontellingen over zee.Ze begrijpen daar heel goed waar ik mee bezig ben.Ik vouw van de mij toegezonden korrespondentie meestal vliegtuig jes.Ik wacht af.Holland is een pracht land en Fries land een mooi plek om te wonen.Vliegtuig in,vlieg tuig uit,wonen in hotels,je kinderen jaren lang niet zien en omgaan met de jet set,wie wil dat anno nu nog?Ik niet in elk geval.Ik krijg al hoogtevrees als ik op een Friese terp sta,laat staan op het Empire State Building.Ik hoef niet in het Museum Of Mo dern Art te exposeren.Ik ga net zo lief naar Ame land een dagje picknicken.Ik houd van Holland,dat ondergelopen moeras van mest,mist en me lancho lie.Ik ben de enige Hollandse kunstenaar die nog nooit een beurs,stipendium of toelage kreeg, terwijl ik,Fred van der Wal al veertien jaar bezig ben en meer dan negentig tentoonstellingen hield in Zwe den,Duitsland,Frankrijk en Engeland.Ik zit niet eens in de contraprestatie.En daar ben ik trots op.Het wordt nu toch wel langzamerhand tijd om een kun stenaar als ik,die als één van de eersten een realis tiese kunst vertegenwoordigt,eens flink van staats wege te belonen!”(Edese Post )

     

    1978.”Fred van der Wal is een autodidakt die eigen lijk voor een andere toekomst was bestemd.Wie is Fred van der Wal?

    Fred van der Wal werd op 30 okt. 1942 in Renkum geboren in het pand dorpsstraat 62 waar zijn vader een boekhandel dreef.Twee jaar later in de herfst van 1944,vlucht het gezin van der Wal en weet de vader op het nippertje aan arrestatie door de S.D. te ontkomen.Fred vóór en zijn zusje van 8 maanden achter op de fiets in een koffer waar een gat in was gemaakt voor het kinderhoofdje.Woonhuis en boek handel werden geplunderd en naderhand bij de slag om Arnhem ten dele verwoest.

    Na de gebruikelijke schoolopleiding volgt Fred van der Wal de pedagogiesche akademie te Bloemen daal.Daar maakt een leraar Nederlands hem bekend met een Galerie voor surrealistiese schilders in Am sterdam;drie maanden voor het hoofdakte examen besluit Fred plotseling schilder te worden (een soort schok der herkenning die ook gebeurde bij Pyke Koch,die eveneens op hield met studeren).Hij maak te en vrij snelle start en bekent zich als “Nieuw rea list” ook wel de “Nieuwe Figuratie” genoemd.Een stroming die zich duidelijk tegen de Cobra groep  af zet.”(Edese Post)

     

    1978.”Op het omslag van deze aflevering van Ca ramba staat een tekening van Fred van der Wal uit Veenwouden,onze allereerste abonnee.”Ik schilder realistiesch zonder terug te vallen op het verle den, de Oude Meesters of het akademisme,”zegt hij en toont tot 17 dec.Zijn werk in Galerie De Oude Boe kerij te Ede.Eén van de eerste verzamelaars van ech te van der Wals is Heere Heeresma aan wie een an dere tekening,”Mijmeringen naast mijn naaimachi ne” is opgedragen.Die prent toont een naaimachine en een welgeschapen juffrouw;beiden,zoals Fred ons schrijft,”bevinden zich onder mijn handbe reik.”(Caramba 5)

     

    1978.”Deze kunstenaar die zichzelf aanduidt als “The freewheelin Fred van der Wal” en “A Greta Garbo in modern Art,” is dit jaar in Veenwouden komen wonen. Ondanks deze bombarie maakt Fred van der Wal uiterst verzorgd werk. Het meeste werk heeft een absurdistiese, soms surrealistiese in slag hoewel er ook enkele “koele” registraties zijn van bijvoorbeeld een overhemd op een uitgespreide jas. Zo is er een portret van een spaghettie eter met een lange sliert over het hoofd en is er ook een man bij wie een kolossale gloeilamp in plaats van een hoofd uit zijn boord steekt. Lichtdrager heet deze prent. De beelden die Van der Wal presenteert zijn op het eerste gezicht interessant, maar doen toch wat gemakkelijk aan al valt er niks af te dingen op de techniese prestatie.(Leeuwarder Courant)

     

    1979.”Bekend om zijn niet zachtzinnige uitspra ken, eigenzinnig, zeer onverbloemd taalgebruik, ho ge-dunk-van-zichzelf image,verstaat ondanks alles toch zijn beeldend vak!” (Eindhovens Dagblad)

     

    1979.”Fred van der Wal,die,ooit bekend geworden door zijn geraffineerde zeefdrukken,nu ook met schilderijen komt en duidelijk een hernieuwde start heeft gemaakt.”(Het Parool)

     

    1980.”Badinerende kijk op de erotiek. Fred van der Wals direkt aansprekende zeefdrukken boeien spe ciaal door de grote techniesche vaardigheid waar mee ze zijn gemaakt en door de fijne kleur nuan ces. Overigens zou ik graag eens wat meer nieuw werk willen zien.” (Leeuwarder Courant)

     

    1980.”Een fraaie zeefdruk is “Gesorteerd Goed,” sa mengesteld uit afbeeldingen van allerlei kleine voor werpen.”Met gesloten blinden” lijkt een hommage aan Magritte,de Belgische surrealist.Over het alge meen is het werk van Fred van der Wal uitstekend uitgevoerd maar inhoudelijk blijft het wat aan de op pervlakte.”(Leeuwarder Courant)

     

    1981.”Binnen het realisme laat Fred van der Wal zich verder niet rubriceren.” (Nieuwe Apeldoornse Courant)

     

    1981.”Te veel van het goede,soms zelfs bijna verve lend,soms lieflijk,soms benauwend,veelal zorgvul dige typografie en klinkende teksten.Boeiend en knap,bijzondere composities.Fred van der Wal is op velerlei terrein actief.” (Arnhemse Courant)

     

    1981.”Fred van der Wal,veelzijdig en boeiend,is op velerlei terreinen actief,werkte als illustrator voor diverse kranten,tijdschriften en een reklameburo,hij fotografeert en schrijft over beeldende kunst…” (Kijk op Kunst)

     

    1981.”Dubbele optiek,artistieke visie op het leven, technisch ambachtelijk weergegeven,een levensge voel vol dreiging,angst en frustratie.”(Nieuwe Apel doornse Courant)

     

    1982.”Over eigentijds gesproken,dat is zeker Fred van der Wal met zijn zeefdrukken (handgekleurd), zoals Vallend Water en Fleurs Du Mal… vertegen woordiger van het Nieuw realisme,een richting die een steeds sterker wordende invloed krijgt.” (Edese Post)

     

    1982.”Fred van der Wal:Beeldende kunst is het me dium bij uitstek om aan je herinneringen,dromen, gedachten,fixaties,obsessies en frustraties vorm te geven en mee klaar te komen.Een psychotherapeu ties middel met kunst als doel.Zo blijf je gezond. De kunstenaar die dat niet wil,gaat maar twee appel tjes met een fles op het doek zetten.Of schildert kerk interieurs.Over het kunstenaarschap is Fred van der Wal van mening dat het een mooi maar een zwaar vak is,waarin het lijden met een hoofdletter L geschreven moet worden;Ik leef bij tegenwind en temperaturen beneden min tien.Ik kies graag de weg van de meeste weerstand.Als het eenvoudig kan,vooral moeilijk doen.Anders gelooft niemand dat je artiest bent.Ik zal wel zo eindigen als ik be gon:aan de waterkant in het Vondelpark met een schetsboek in de hand,aldus de kunstenaar.

    (De Man,jrg. ’82,nr.1)

     

    1982.”Eindeloos geduld,stippeltechniek in zwarte inkt,knap van uitdrukking.” (Kollummerkrant)

     

    1982.”Zwart-wit parodieën,ingekleurde zacht glan zende foto realistiese zeefdrukken,gebiologeerd door snel,flitsend ervaren wereld van de reclame, vermaaksindustrie,sex en andere platvloerse expo nenten van de consumptie maatschappij.Geen mid del blijkt te grof om dit de kijker duidelijk te ma ken.” (Leeuwarder Courant)

     

    1982.”Een brief van Galerie Internationale aan de Madison Avenue te New York waarin het oeuvre van Van der Wal “truly outstanding” wordt ge noemd:werkelijk voortreffelijk,opvallend,markant, waarbij dan verder wordt opgemerk dat de tech nische kwaliteiten en de nuances van het hoogste ka liber zijn.Men wil vanuit deze Galerie dan ook graag er aan meewerken dat dit werk ook in Ameri ka bekend wordt.Ook Jef Geeraerts spreekt in een briefkaart lof  van het werk van Fred van der Wal:”om in te bijten en te knijpen…”

    En Fred van der Wal zelf zegt:”Het interesseert mij meer wat Jef Geeraerts over mijn werk zegt dan de eerste de beste kunstkloon,die zijn veilige bestaan tje te danken heeft aan vriendjespolitiek,stipendia, rijkssubsidies,contraprestatie,stipendia,percentage regeling,reisbeursjes om de horizon te verbreden of het tekenleraarschap.Kunst is geen vrijblijvende vrijetijdsbesteding op zolder in de nieuwbouwrijtjes woning. Beeldende kunst is een manier van leven. Mijn manier…”(Kolummer Courant)

     

    1982.”Objektieve werkelijkheid,drukke komposi ties tintelen van het leven, zeer minutieus en gede tailleerd,technies raffinement.”(Arnhemse Cou rant)

     

    1982.”Opzienbarend aantal tentoonstellingen in bin nen- en buitenland…gecombineerd met zijn vaak niet zachtzinnige uitspraken maakt duidelijk dat Fred van der Wal,die autodidakt is,kunst maken niet ziet als een vrijblijvende vrijetijds besteding, maar:Beeldende kunst is een manier van leven.Mijn manier.” (Tilburgse Koerier)

     

    1982.”De ommekeer in z’n leven naar de kunst was op de Bloemendaalse kweekschool (sept.1960-mei 1966) waar enkele maanden voor het hoofd akte examen,de interesse voor het surrealisme groter bleek dan het diploma.Door de docenten tekenen en literatuur werden de invloeden van schrijvers om ge zet naar beeldende kunst in de vorm van schilde rij en en tekeningen.De anti-maatschappelijke in stel ling in de jaren zestig bleek aan te spreken en zorg de voor een autodidact die al in 1966 zijn eerste tentoonstellingen had in kunstcentrum De Ark te Haarlem en Galerie De Sfinx in Den Haag.Het twee jaar werken in een hoofdstedelijk antiquariaat bracht hem in aanraking met vele antieke prenten en de ontmoetingen in Galerie Mokum,bleek voor hem de bakermat te zijn van de Nederlandse realist en.Een doorbraak was de tentoonstelling “Jonge Ne derlandse realisten” in het gemeente museum te Arnhem,waarna vele exposities volgden, overwe gend in Nederland en enkelen ook daar buit en. Rondreizende groepstentoonstellingen en “one mans” zullen zo rond de 150 bedragen.De productie van de afgelopen 16 jaar schat hij op zo’n 320 tekeningen,schilderijen en gouaches, daarnaast is er nog grafiek in de vorm van zeefdrukken,lithos en offset drukken.

    Maak wat je mooi vindt en blijf vooral niet werken binnen een vast raam,is een standpunt dat ook speelde toen hij een punt zette achter z’n leraren op leiding;dingen doen die veel leuker zijn en daarmee verder doorgaan,want zoals hij zelf schrijft:Het kun stenaarsschap?Een mooi vak,maar een zwaar vak, meneertje.Lijden met een grote el.Daar houd ik zo van.Altijd de weg van de meeste weerstand.Als het eenvoudig kan altijd moeilijk doen.” (Bergumer Courant)

     

    1982.”Recensies zijn zeer lovend en prijzend… blijkt secuur en precies vakman,knap,al zal niet ie dereen zijn onderwerpen waarderen,maar dat raakt de kunstenaar waarschijnlijk nauwelijks.Zeer zelf bewust!” (Actief)

     

    1982.”Zeer aanstootgevend,sexueel-eroties,sugges tief,uiterst kwetsend voor vrouwen,hoort niet in openbare gebouwen thuis,CDA gemeente raadslid vroeg zich in de gemeenteraad af of hier niet een grens was gepasseerd.De wethouder wees er op dat dit soort zaken vanaf de zondeval al heel gevoelig liggen!” (Leeuwarder Courant)

     

    1982.”In ragfijn nylon geklede dames zijn aanstoot gevend en strijdig met de wet op de openbare ze den,n.b. naakt geschilderd.Klachten van GPV stem mers over de wijze waarop ze zijn geportretteerd. Ook de CDA fractieleider plaatste vraagtekens bij deze expositie.” (Friesch Dagblad)

     

    1982.”Expositie van Fred van der Wal moet vol gens GPV uit  gemeentehuis verdwijnen.” (Ber gumer Courant)

     

    1982.”RPF-GPV wil sexueel-erotiese portretten van Fred van der Wal verwijderen.” (Bergumer Cou rant)

     

    1982. ”Dit kunnen wij onze burgers niet langer aandoen.Deze expositie is erotisch en ook nog sexu eel, dus in strijd met de goede zeden!” (Actief)

     

    1982.”De tentoonstelling van Fred van der Wal wordt druk bezocht.De zonde lokt?Twee naakte vrouwen maken pret onder de douche,naakte vrouw met naaimachine,naakte jongeman met naakte foto graaf suggereert zijn latente homosexualiteit,jarre tels en laarzen, vaak luchtig, aards, vrolijk,wat sur realistisch. Kop dicht en genieten!” (Leeuwarder Courant)

     

    1982.”Fred van der Wal is gek op leer,die liefde steekt hij op zijn schilderijen niet onder stoelen of banken…strak in het zwarte leder geregen meeste ressen…dat riekt naar SM,maar Fred van der Wal gaat nog een stapje verder,toont naakte mannen,die zich overgeven aan het  genot van prangende was knijpers op de tepels.” (Leeuwarder Courant)

     

    1982.”Raadslid Welmers van het RPF vindt de schilderijen en grafieken van Fred van der Wal sexu eel eroties van aard,suggestief,aanstootgevend en kwetsend voor de vrouwen.In de kringen van de heer Welmers maken mannen uit wat vrouwen moe ten vinden!”(Drachtster Courant)

     

    1983.”Zweet,sex,walging,sadomasochisme en ande re vormen van (sexuele)lust- en onlustbeleving.Een opvallend showkarakter?Onwillekeurig rijst de vraag of Van der Wals bekentenisen inhouden dat hij een werkelijke,overtuigde sado-masochist is. Daar tegenover staat dat alles in vergelijking tot het eerdere werk harder is geworden.Het spel element lijkt goeddeels uitgeschakeld.Van der Wals nieuwe werk is minder vrijblijvend,beter.De vraag wie hij is mag derhalve misschien nog het best geïllus treerd worden met het zelfportret op de uitnodig ing;het gezicht frontaal naar de kijker toe,de tong dreigend uit gestoken en de brilleglazen spiegelend in het felle licht” (Leeuwarder Courant)

     

    1983.”Fred van der Wals maatschappijlikkerige in gezonden brief benam mij de lust tot ontbijten.”

    (De Volkskrant)

     

    1983.”Met de uitspraak van kunstschilder Fred van der Wal betreffende de BKR ben ik het roerend

    eens.” (De Volkskrant)

     

    1983.”Van der Wal uit Friesland heeft wel een erg beperkte kijk op het functioneren van de beeldende kunst en erg weinig interesse in de nu levende kunst.” (De Volkskrant)

     

    1983.”Fred van der Wal:Nieuwe eisen BKR een ge zonde zaak.”(De Volkskrant)

     

    1983.”Waar haalt Fred van der Wal de moed van daan het penseel nog ter hand te nemen?” (Leeuw arder Courant)

     

    1983.”Fred van der Wals rabiaat rechtse opvatting en.” (Leeuwarder Courant)

     

    1983.”O,ja,Fred van der Wal heeft zijn lidmaat schap van de BBK opgezegd!”(Leeuwarder Cou rant)

     

    1983.”Fred van der Wal moet een groot ziener zijn,bijna een profeet.Ik ben namelijk als museum direkteur zo bang voor die vreselijke lelijke woord jes die je zult gaan gebruiken,net zoals die schut tingtaal toen bij je tentoonstelling in Pulchri Studio in Den Haag.Zo’n gedreven schrijver toch en toch ook zo’n groot kunstschilder.Groet Bernardine maar van me,m’n lekker hartje.Je onderdanige Wou ter van der Horst.” (Drachtster Courant)

    1983.”Technisch werk van goed nivo.” (Leeuwar der Courant)

     

    1983.”Waar leeft de heer van der Wal zelf eigen lijk van?” (Leeuwarder Courant)

     

    1983.”Door zich kritisch tegenover zijn collegas op te stellen,zeker van de achterban,de silent majority, laadt de heer van der Wal de verdenking op zich zijn toekomst nu al zeker te willen stellen.” (Leeuw arder Courant)

     

    1983.”Gebrek aan talent moet niet beloond wor den,” zegt Fred van der Wal.” (Kijk op het Noor den)

     

    1983.”Opmerkelijke visie van kunstenaar Fred van der Wal die zegt;Ik ben niet solidair met mijn mede kunstbroeders.Ach,verzucht Fred van der Wal;ik wilde altijd al het allerliefste Niets met een grote N worden,daarom werd ik ook kunstenaar en dat is een goede stiel voor iemand zoals ik die  12 scholen met 13 ongelukken af liep.Schilderen is voor mij geen  vrijblijvende vrijetijdsbesteding op zolder van een nieuwbouwrijtjeswoning,maar een way of life. Het is voor mij de rechtvaardiging van mijn be staan.Een existentiële noodzaak!” (Bijtijds)

     

    1983.”Eigenaars en bewoners van het vroegere Weinmakkershus zijn nu kunstschilder Fred van der Wal en zijn vrouw Ina Bosse.” (Actief)

     

    1983. ”Deze veertigjarige in Renkum geboren kun stenaar woont sinds een half jaar in een oud wagen makershuis in Garijp.”(Pulchri nieuws)

     

    1984.”Een kunstenaar die de laatste jaren nogal veel en luidruchtig aan de weg heeft getimmerd is Fred van der Wal (1942) uit Garijp.Van der Wal ver staat dan ook de kunst iedereen en alles meesterlijk te ergeren en dat bewonder ik in hem.”(Leeuwar der Courant)

     

    1984.”Zo’n verraderlijke solist  vindt menigeen Fred van der Wal,kunstschilder en Galerie houder te Garijp.Deze dissidente kunstenaar schopt al gerui me tijd tegen de BKR.” (Leeuwarder Courant)

     

    1984.”Verraderlijke solist Fred van der Wal is niet zo verraderlijk.” (Leeuwarder Courant)

     

    1984.”…want nadat Fred van der Wal mij eens on aangenaam verrast heeft met een brief vol vloeken, lees ik zijn teksten sowieso niet meer.” (Drachtster Courant)

     

    1984.”Inderdaad heb ik Fred van der Wal ernstig geadviseerd zijn domme geschrijf en geschilder on middellijk te staken.De Smallingerlandse kunste naars nemen het niet meer.Als hij nu niet stopt zou dat een echte culturele ramp zijn.Sommige mensen leren het ook nooit.” (Drachtster Courant)

     

    1984.”Fred van der Wal; Ik denk dat er in de kunst geen  enig gangbare antwoorden zijn.” (Leeuwar der Courant)

    1984.”BKR neffens Fred van der wal net in goede regeling.De leste jierren dat ik yné BKR siet,wie ik mar wat oan ‘t ruchhouwen.” (Frysk en Frij)

     

    1984.”Zijn interesse gaat uit naar goed gebouwde, van top tot teen geëpileerde,zwaar geparfumeerde dames,van Kopf biss Fuss in extra spannend,zwart leer,waarbij die hoge,leren laarzen puntig de superi oriteit van de eigentijdse,bevrijde vrouw beklemto nen.” (Tubantia)

     

    1984.”Fred van der Wal gaat al een kleine twintig jaar honend en uitdagend door ons kunstwereldje. De recensenten weten nauwelijks wat ze aan hem hebben.Eén ding staat vast;ondanks zijn zelfspot neemt Fred van der Wal zijn vak niet serieus.Hoe wel,het dient gezegd,hij dat wonderlijke vak uitste kend verstaat.En wel,omdat Fred van der Wal veel te clever is om kunstenaar te zijn.” (Hengelosch Dagblad)

     

    1984.”Kordate uitspraken over de BKR,die hem niet in dank afgenomen zijn door kollega-kunste naars.” (Nieuwsblad van het Noorden)

     

    1984.”Een goed schilderij zal altijd zijn koper vin den.” (Leeuwarder Courant)

     

    1984.”Wat blijkt nu?Fred van der Wal heeft he lemaal nooit geen lessen op de kunstakademie ge volgd.Mijn vraag is:heeft deze mislukte school meester,want dat is ie,eigenlijk wel verstand van de kunst,van onderwijs of van geen van beiden?” (Leeuwarder Courant)

     

    1984.”Fred van der Wal,geboren in 1942 te Renk um had verschillende eenmans- en groepstentoon stellingen in Nederland,Duitsland,Zweden,Enge land en Amerika.Hij zal in het voorjaar 1985 een tentoonstelling  van nieuw werk verzorgen in Gale rie 51.”(Edese Post)

     

    1984.”Fred van der Wals werk was al eerder te zien in Galerie 51.In het voorjaar van 1985 is in deze Ga  lerie een grote tentoonstelling van het nieuwe werk van deze kunstenaar te zien.”(Edese Cou rant)

     

    1984.”Fred van der Wal: Wouter van der Horst? Het zal me worst wezen!” (Drachtster Courant)

     

    1984.”Fred van der Wal: Goed lezen is een vak apart en dat beheerst Wouter van der Horst niet!” (Drachtster Courant)

     

    1985.”Dus even gebeld met Fred van der Wal om uitleg.” (Algemeen Dagblad)

     

    1985.”Idee van Fred van der Wal de mist in: Geen enkel lid voor Brinkman fanclub!” (Leeuwarder Courant)

     

    1985.”Kunstenaarsgezin bedreigd na grap.” (Nieuwsblad van het Noorden)

     

    1985.”Toch geen Brinkman fanclub.”(Algemeen Dagblad)

    1985.”Fanclub voor Brinkman loopt totaal uit de hand.” (Trouw)

     

    1985.”Fanclub voor sympatieke minister Brink man.” (Panorama)

     

    1985.”Tot sekretaris van kunstenaarsvereniging Fria werd Fred van der Wal benoemd,omdat hij, zo als voorzitter van Norden het uitdrukte,hij bij herha ling heeft bewezen de pen te kunnen hanteren.” (Leeuwarder Courant)

     

    1985.”Kanen op de kaken.Het regende beledigende en zelfs antisemietiese telefoontjes en dreigbrieven waaronder een van een knokploeg van extreem rechts.” (Utrechts Nieuwsblad)

     

    1985.Fred van der Wal:”Ik werd telefonies uitge scholden voor zowel fascist als voor rotjood en kreeg talloze dreigbrieven.Het was werkelijk heel erg.” (Elsevier)

     

    1985.Vrije kunstenaar Fred van der Wal uit Garijp schreef een ingezonden brief:”De kleine groep eli taire BKR kunstenaars poogt de gehele vrije kunst markt te monopoliseren en onder de paraplu van het staatskunstenaarsschap te brengen.” (Nieuwsblad van het Noorden)

     

    1985.”Vreugdeloze salon des refusés.De gort droge SM taferelen van Fred van der Wal, afgezakt naar een futloze arrière garde, een stelletje salonkunste naars van de eerste orde, dat zonder gemeenschap pelijke financiële belangen en een kennelijke be hoefte aan eerherstel nooit bijeen was gekomen.” (Leeuwarder Courant)

     

    1985. ”Neem een vergrootglas mee om te genieten van de weergaloze potloodtechniek van Fred van der Wal uit Garijp, ook als U zijn onderwerpen,net als ik,niet altijd kunt waarderen.”(Drachtster Cou rant)

     

    1985. ”Van der Wal heeft inmiddels zijn funktie ter beschikking gesteld en zijn lidmaatschap van kun stenaarsvereniging Fria beëindigd. De voorzitter Ger van Norden zegt de stap van van der Wal te be treuren.” (Leeuwarder Courant)

     

    1986. ”Fred van der Wal is een integere kunste naar.” (Drachtster Courant)

     

    1986.”Voorspelbaar.Fred van der Wal maakt Gede puteerdenkunst.Vleugje symboliek evident.Zijn i deeën blijven steeds in hetzelfde kringetje rond draaien.Verftechnies kan hij alleen enorm veel.Kijk maar eens naar hoe knap hij zijn schilderingen op bouwt uit talloze kleine egale kleurvlakjes.” (Leeuwarder Courant)

     

    1986.”Psychiese en fysieke hardheid,een kultuur van winnaars en verliezers,een zinloze agresie met veel zorg op het doek gezet.” (Heerenveense Cou rant)

     

    1986. Fred van der Wal voorspelt een negatieve in vloed op de toeloop naar de akademies. Volgens hem zal er een soort survival of the fittest ontstaan, nu de kriteria verscherpt zullen worden.” (Dracht ster Optimaal)

     

    1986.”In recente sportverdwazing van kluwens ver vaarlijk uitgedoste wezens.Het vormt een beziens waardige maar kritische kanttekening bij  de agres sie in de sport.” (Leeuwarder Courant)

     

    1986.”Fred van der Wal.De sfeer van het reclame af fiche,maak je eigen schilderij met behulp van kleur nummers.Een voorbedrukt stramien om recreatief te borduren en niets meer. Uitgehold.” (Heeren veense Courant)

     

    1986.”Fred van der Wal:Die zogenaamde alternatie ve troonrede,uitgesproken door de toneelspeelster Edda Barends,is de zoveelste mislukte poging onze monarchie en democratie belachelijk te maken.Als groot bewonderaar van het doortastende karakter van dit uitsteken functionerend kabinet heb ik met instemming naar de troonrede van onze echte ko ningin geluisterd.En met mij velen,die niet zoals Ed da Barends,via overheidssubsidies uitgekeerd aan het toneel,op de been worden gehouden.”(De Tele graaf)

     

    1986.”Hij maakt gebruik van veel verschillende technieken;hij schildert,akwarelleert,tekent,etst en li thografeert.Fred schildert realisties zonder terug te vallen op het verleden,de Oude Meesteres of het akademisme.Als de fotografie niet bestond zou hij niet schilderen.Ziet hij een foto,dan denkt hij aan een schilderij.Hij is een perfectionist,maakt duizen den negatieven en dia’s,allemaal als basis materiaal voor zijn werken.Fred zit geen dag zonder werk en heeft genoeg stof voor wel tienduizend jaar.Recent vierde hij een opmerkelijk jubileum met een ten toonstelling in Garijp:Tien jaar uit de BKR.Hij zegt zelf:Die jaren uit de BKR maakten een echte man van mij.Een soort Rambo in het kwadraat maar dan op artistiek gebied!Aldus de Garijper kunstenaar. (Laboratorium Spiegel Shell)

     

    1987.”We horen de laatste tijd wat minder van Fred van der Wal,maar hij is er nog wel.Misschien zullen een paar bezoekers van de tentoonstelling zwaar ge schokt zijn bij het zien van Freds raadselachtige hu mor.” (Drachtster Courant)

     

    1987.”Het prachtige Zandvoort Boulevard van Fred van der Wal is ook nog steeds te koop.Een mu seumstuk!” (Drachtster Courant)

     

    1987.”Allemaal uiterst bekend werk dus,geschil derd in zijn bekende,knap uit tal van kleine vlakjes opgebouwde,realistiese stijl.Het werk bezingt het Dolce far Niente,het zalig nietsdoen,zij het met iro nische ondertoon. (Leeuwarder Courant)

     

    1987.”Want Fred van der Wal zit al lang in het vak. Hij exposeerde  al in de vroege jaren zestig bij Gale rie Mokum,toen veel realistiese schilders van van daag hun eerste kwastje nog moesten kopen.In het illustere gezelschap van Dick Ket,Jan Mankes, Sal Meijer en Carel Willink,om er eens een paar te noe men,paradeert hij dan ook terecht in “ Fifty years of Dutch realistic art,” van drs. Jan van Geest en prof. Dr. Hans Jaffé.Fred van der Wal en Jan van den Broek erkenden en waardeerden de manier waarop It Bleekerhus voortdurend aan de weg timmert.” (Drachtster Courant)

     

    1987. “Vrijdag werd de expositie “Fred van der Wal 20 jaar in de kunst” geopend.”(Drachten Opti maal)

     

    1987.”Als Sinterklaaskado kreeg ik een brief van de bekende kunstenaar Fred van der Wal uit Garijp.In het voorjaar hield hij zijn jubileum expositie bij ons.Nu deed hij It Bleekerhus een vorstelijk aan bod:van alle grafiek die hij in de loop van zijn kun stenaars bestaan heeft gemaakt krijgt het museum een exemplaar.Fred van der Wal uit Garijp heeft ons tevens een exemplaar van al zijn toekomstig gra fisch werk toegezegd.Hij exposeerde al vroeg in de zestiger jaren bij Galerie Mokum in Amsterdam toen veel realistiese schilders van vandaag nog hun eerste kwastje moesten kopen.In het illustere gezelschap van Dick Ket,Jan Mankes,Sal Meijer en Carel Willink om er maar eens een paar te noemen, paradeert hij dan ook terecht in “Fifty years of Dutch Realist Art”van  drs. Jan van Geest en wijlen prof.dr. Hans Jaffé.”(Drachtster Courant)

     

    1991.”Ik doel hier op kunstschilder Fred van der Wal die,naar ik mij herinner,al vaker voor tramme lant zorgde met zijn soft pornokunst.Het feit blijft recht overeind staan hoe zo’n fijne zogenaamde me de christen als van der Wal een kunstwerk kan ma ken waarop de man zelf in bh,gordeltje en nylons is afgebeeld.Is die poppenkast bedoeld om de burger (zoals mij) te schokken of kleedt hij zich zelf echt graag stiekem in lingerie?Dat zou ik persoonlijk wel eens heel graag willen weten!” (Leeuwarder Courant)

     

    1991.”Inderdaad heb ik in het verleden zeer schok kende beelden geschilderd en zal dat ook nooit ont kennen of mij daar op beroemen.” (Leeuwarder Courant)

     

    1991.”Fred van der Wal: Zelfportret met B.Ha.ha. ha. Is dat niet wonderbaar? Ja,broeders, dàt is nog eens wonderbaar.(Leeuwarder Courant)

     

    1991.” In de nachtuitzending van de EO op vrijdag morgen kunt U luisteren naar een herhaling van het gesprek dat Feike ter Velde had met Fred van der Wal.Hij is kunstschilder in Leeuwarden.Jarenlang meende Fred bevrediging van zijn geestelijke be hoeften te kunnen vinden in het occultisme.God be vrijdde hem daaruit.Pas veel later,na vijftien jaar, kwam ook Freds vrouw tot geloof.” (Visie)

     

    1996.”Fred van der Wal: Ik schilder realisties, zon der te verwijzen naar de Oude Meesters,het akade misme of de verleden tijd.”(Heerenveense Cou rant)

    1996.”Fred van der Wal schildert voor de eeuwig heid.Zijn schrijfsels zitten net als zijn beeldend werk vol tegenstrijdigheden.In de veelheid van ge schreven woorden komt Fred van der Wal naar vo ren als recalcitrant,grof sarcasties,bloed serieus en soms humoristies.Vergeleken bij zijn schrijfstijl is zijn beeldtaal onverwacht fijntjes.Het sterke van de tekeningen is juist dat van der Wal binnen de starre grenzen van het realisme een heel eigen beeldtaal heeft gevonden die zonder anekdotiese toevoeging en de inhoud beïnvloedt.Hij is een kunstenaar met onwaarschijnlijk veel geduld,want in de tekeningen is geen enkel spoor terug te vinden van de potlood punt.Soms ziet het er zelfs uit alsof grote delen met penseeltjes zijn aangebracht.Zo nam van der Wal in 1985 het intiatief tot het oprichten van de Friese kunstenaarsvereniging Fria,terwijl hij ook zegt:Ik ben en blijf een Amsterdammer die terecht neer kijkt op het a-culturele Friese wereldje.” (Leeuwar der Courant)

     

    1996.”Dubbelzinnige tekeningen.De potloodpunten zijn zo scherp geslepen dat ze wel vaak moeten af breken.Fred van der Wal ziet het artistieke proces dan ook als  een uiterst vermoeiende en langdurige menselijke aktiviteit die hem niet tot grote opge wektheid stemt.Een tekening kost minimaal vier we ken lang werk,maar vaak veel langer.Geen wonder dat de kunstenaar zijn werk alleen in het licht van de eeuwigheid wenst te zien.De artiest wil zich uit sluitend meten met de Meesters van de 17e,18e en 19e eeuw en ontsteekt in heftig misprijzen als het de zogenaamde moderne kunst betreft.Er moet worden opgemerkt dat van der Wal beschikt over een fabel achtige tekentechniek,of het nu gaat om zijn portret ten of zelfportretten,zijn streken en vlakken zijn zo expressief dat de illusie bijna compleet wordt.De ge opende mond van Saskia Postma is een juweel van een mond.De grijzen en witten scheppen een myste rieuze holte die,en dat is de meerwaarde bij veel van de tekeningen,niet eenduidig is te interpreteren De mond lijkt te zingen,te spreken,te happen,te hij gen,te lachen,te schreeuwen,wie zal het zeggen?

    Soms ook ontbreekt ieder leven.Parc de tuileries toont slechts het beeld op de grote sokkel.De tuile rieën is een van de rustigste plekken van Parijs, maar op het schilderij is geen levend wezen te be kennen.Het resultaat van de leegte is vervreem ding. Even leeg en vervreemdend is de kale muur met daarvoor de motorkap van de Mercedes. De ti tel Den Haag Vandaag spreekt boekdelen.Van der Wal is een serieuze joker. Zoals ook blijkt uit het humoristiese interview dat hij met zichzelf heeft ge houden en dat in de galerie verkrijgbaar is.

    De olieverven zijn even nauwgezet uitgevoerd als de tekeningen.Van der Wal gebruikt kleine puntjes om het oppervlak niet al te realisties te doen ogen. Zoals hij dit op vergelijkbare wijze in de tekening en doet:soms verruwt hij bewust het oppervlak van de huid, om alles niet te glad en te echt doen lijken. Een sfeer, licht magies en vervreemdend.” (Friesch  Dagblad)

     

    1998.”Hij lakt zijn nagels,”schrijft Heleen Crul. ”Draagt kanten ondergoed en heeft zich het afgelo pen jaar verschillende malen in vrouwen kleren ge huld.”

    Ik,Fred van der Wal  zeg daar op:”Nou en?Waar om ook niet?”Lingerie is vaak fantasties ontworp en,geeft die speciale accenten aan de lichamelijk heid die sommige mannen net als vrouwen waarde ren,veroorzaakt voor de mannelijke liefhebbers een gevoel van opwinding en acceptatie,dus wat is er op tegen?Bovendien waarderen vele mannen een goed geproportioneerd mannenlijf in vrouwenkle ding. Als psychoseksuele variant op de saaie door snee man vind ik dit alles zeer gewenst en meer dan wel kom.Heleen Crul schrijft nogal badinerend over mannen die make up gebruiken,maar met welk recht?In de jaren zeventig lakte ik mijn nagels en al vroeg in mijn tienerjaren droeg ik al dameslingerie. Als kunstschilder beeldde ik mijzelf vaak af in ny lons,jarretelgordel,tangaslipje,bustehouder,op glan zende pumps of in een strakke kokerrok.Toch ben ik geen echte transseksueel,travestiet of homoseksu eel (al hoewel ik daar totaal geen aversie tegen heb) en vind absoluut niet dat ik van twee walletjes eet. Er valt niet te eten en ik pas mij er voor een oor deel uit te spreken over hen die dat wel doen!

    Mannen die zich graag verkleden in vrouwen kle ding roepen bij mij al helemaal geen deernis op.Ik zie ze als grens verleggende pioniers van een gene ratie die een eventueel sociaal isolement aan dur ven,onconventioneel zich durven opstellen en meer lef hebben dan menige beoefenaar van boksen of een Oosterse vechtsport!(Leeuwarder Courant)

     

    1999.”…deze keer niet het eroties werk met sado masochisties tintje.Daarvan heeft de kunstenaar op religieuze gronden afstand van genomen.Mensen, stillevens,landschappen en zelfportretten,symbolie se lading.Kleureffekt mooi,maar alles gaat mij te veel op elkaar lijken.(Leeuwarder Courant)

     

    1999. ”Fred van der Wal:Ik ben nog steeds een warm voorstander van S.M. in al zijn facetten,beel dend zowel als in de alledaagse omgang (zo lang men de ander maar vrij laat!) en zie niet in waarom een religieuze overtuiging daarmee in tegenspraak zou zijn.S.M. krijgt bovendien steeds meer rituele, mystieke en religieuze karakter trekken en lijkt om die reden niet in tegenspraak met welke religie dan ook.Het wint de laatste jaren ook in Friesland aan kracht als interessante variant van de intermenselij ke,kreatieve,fantasierijke omgang en is als zodanig een verrijking van het leven.” (Leeuwarder Cou rant)

     

    1999.Hij schildert al 35 jaar beroepsmatig en tekent realisties herkenbare zaken.Er zijn veel moment op names van het boulevard gebeuren bij,zoals te zien zijn in Zandvoort.Zeer herkenbaar en daardoor met      een aansprekend verhaal.Een goed gelijkend zelfpor tret heeft enkele maanden gekost om zichtbaar te worden.Deze nauwkeurigheid in de waarneming spreekt duidelijk in de schilderijen,maar verstild zijn ze niet.Het zijn levende momenten gevangen op het doek. (De Tuorkemiter)

     

    2000.”Hij is in 1942 geboren in Renkum en sinds 1965 werkzaam als grafisch kunstenaar.Zijn werk is realisties met een verwantschap aan de grafische kunst.Zelf zegt van der Wal over zijn werk:”Ik schil der realisties zonder te verwijzen naar de Oude Meesters,het akademisme of de verleden tijd.Fred van der Wal verdient het door een breed publiek ge zien te worden en dat is ook gebeurd,want sinds 1965 heeft hij al 159 keer geëxposeerd in galeries, musea en overheidsinstellingen in binnen- en buiten land.”(Jouster Courant)

     

    2000.”Een kunstenaar die exposeert wil graag veel, heel veel publiek,zodat hij veel,heel veel van zijn werken kan verkopen en uiteindelijk heel beroemd wordt.De beeldend kunstenaar Fred van der Wal vormt op die regel geen uitzondering.Hij stuurt dan ook gewoon een persbericht naar de krant,waar in hij meedeelt dat hij tot en met 31 juli een schilderij exposeert in de Kruiskerk te Bergum,in het kader van Simmer 2000.Maar…er zijn grenzen.Niet iede reen is welkom,zo blijkt uit het ps-je op de uitno diging:”Toegang ten strengste verboden voor rela ties van het Groningse gereformeerde familie be drijfje Art revisited en/of...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1337 keer bekeken

  • Meer blogs >>